kan kokuyor gözlerin, nefretle bakıyorsun bana. korkuyorum bakmaktan gözlerine, gözyaşlarının tuzunu dolduruyorlar yaralarıma. kapasam bile gözlerimi biliyorum, bakıyorsun hala. çevirmek istiyorum kafamı, olmuyor. bakıyorsun, bakıyorum hala..


aşağılıyor, iğneliyor, vuruyor, acıtıyor, yırtıyorsun beni, ruhumu, kalbimi. yalvarıyorum bazen yeter diye. bazense katlanıyorum hakettiğimi düşünürcesine. vicdanım rahatlıyor bu işkenceyle. ıslanıyorum gözyaşlarıyla.

gülümsüyorsun bazen. dişlerin gözüküyor dudaklarının arasından. yırtıcı, vahşi, keskin, parçalamaya hazır. gülümsemen bile taşıyor izini öfkenin. verdiğin nefes ile havaya karışıyor taşan kısımları. hava bile öfke kokuyor.

buram buram kan kokuyor oda. gözlerinden akıyor, sözlerinden akıyor, kalbinden akıyor, kalbimden akıyor. 

ve gece olup yatağa girince. belki bir nebze rahat uyuyabilirim diye örtüyorum üzerini bulabildiğim en büyük şey ile. gece yatağımda, üzerin örtülüyken bile hala biliyorum ki, bana bakıyorsun. kendime bakıyorum. üzeri örtülü aynamın arkasında, hala ben duruyorum karşımda. tüm kendime yaptılarımı, hayatımı, hatalarımı yüzüme vururcasına kendime bakıyorum. kendimden korkuyorum. kendimi cezalandırıyorum. kendimden kaçıyorum..




ciddi değilim, bu ben değilim, ben depresif değilim, aynamı seviyorum, uzun zamandır üzerini örtmüyorum..

0 adet elleştiri almış.:

Sonraki Kayıt Önceki Kayıt Ana Sayfa