Dün yine öldüm. Uyumadan önce hiç fark etmemiştim, uyandığımda hatırladım. Neredeyse her gün olduğu gibi, dün de aynı şeyler oldu ve ben öldüm. Rutine bağladı artık sanırım bu, alışkanlık yaptı hayatımda. Kaderimin yazmanı her gün farklı kelimeler bulabiliyorken bu ölüm için ben niye bulamıyorum? Kelimelerim neden küstü bana, ne yaptım ki onlara? Evet, dün ben yine öldüm. Mermisi bitmiş bir silahşörün çatışmanın ortasında kalışı gibi kelimesiz kaldım. Hatta bu normal bir şeymiş gibi davranıp ertesi güne kadar fark etmedim bile! Ne kadar acı verici..


Depresif değilim ben. Kelimelerimin geldiği yerin kronik bir depresyon problemi olduğundan şüphelenmiyor değilim ama. Aslında mesele olumsuz düşünme değil de gün içerisindeki olumluluğumu dengelemek için olumsuzluklar içine dalma ve olayların zıtlarını görme eğilimimdir belki. Ya da sadece kılıf uyduruyorumdur.

Kılıflandırmak. Olaylara olmayan nedenler bulmak. Olaylara olmayan mantıklı bir neden oluşturmak. Agnostik düşünceye sahip bir kişi için böyle bir tabir gerçekten varolabilir mi peki? Sonuçta kılıfın aksini iddia edemezsin zira sana göre doğru ki öyle kılıfladın ama sen kılıfladığın için aynı zamanda yapay. Kafamı karıştırmaktan bazen büyük bir haz alıyorum.

Bazen nedensiz yere çok sıkılıyorum..
Bu yazıyı neden yazdım hiç ama hiç bilmiyorum..

0 adet elleştiri almış.:

Sonraki Kayıt Önceki Kayıt Ana Sayfa