Dayanamamaya başladım sonunda, kıyametimin bir alameti gibi bu. Sinirlendiğim tüm o ne olduğunu bilmediğim şeyleri görmezden mi geliyorum yoksa görmüyor muyum bilmiyorum. İhtiyaç duyduğum anda ihtiyaç alanımdan kaçanlara onlara ihtiyaç duyduğumu söylemeye utanıyorum. Belki farkında bile değillerdi bunun, umurumda değil. Ya da umurumda olmasa keşke hep..


Yorgunum.. Yoruldum, dinlenemedim, kendime gelemedim..

Kişilerin içine girmedikçe, konuşmadıkça sıkılıyorum. Konuştukça, paylaştıkça, gördükçe daha da çok sıkılıyorum. Ailem, arkadaşlarım, tanıdıklarım.. Neyse..

Kimse alınmaz umarım bunu okuyanlardan..

Gitmek istiyorum tamamen. Bunu çok istiyorum. Hiç olmadığı kadar çok. Keşke bir yolum olsa..

bu belki de bir kurgudur hepsi bunların? (: neden olmasın ki?

1 adet elleştiri almış.:

ya ben alınırım ama :( öyle deme:( senle kahve içelim biz bi ara şu cumadan sonra ne dersin??

ayrıca kek de varmış evde gelmedin hıh.

20 Aralık 2009 23:03  

Sonraki Kayıt Önceki Kayıt Ana Sayfa