Yoğuşuk

yeniblog-yenikonsept

2010-09-15T00:14:00.002+03:00

http://epipopanik.blogspot.com/

Şöyle yeni bir yazı hedesine başladım. Takip eden varsa falan diye bir ses edeyim dedim. Ben olsam merak ederdim falan. Okusam yani. Neyse; Yoğuşuk tıpkı daha önceki Kemik Kanatlar gibi öldü. Bu konsept ve yazım tarzı da öldü. Öldürdüm. Katilim. Serileşiyorum belki de, kim bilir. Neyse; hoşçakalın. ^.^

2010-07-14T13:00:00.002+03:00

bu blog artık yok. yalnızca eski yazılar için bir depo. bir şeyler bekleyenlerden özürler, okuyanlara teşekkürler.

ankarağ

2010-07-07T14:22:00.001+03:00

ankara ne tuhaf şehir. yapacak bir şey bulmak ne kadar zor böyle?..

şiirsel kusmuk

2010-07-06T22:00:00.002+03:00

ben az önce facebook'a kustum. buraya da sıvayayım dedim. buyrun:

sorumluluklarımızın yarattığı sorunlarımıza yardım için soru sorduğumuz insanların sorularımıza ve sorunlarımıza değil sorumluluklarımıza takılmaları ne kadar abuk, ilginç ve de gereksiz.. halbuki sadece "n'aber" demiştik..

tabii ne haber anlamındaki n'aber kelimesinin nasıl olupta nasılsın kelimesiyle anlamdaşlaşabildiğini anladığımda vicdanım kendini çok daha rahat hissedecek sanırım. evet; ben değil, vicdanım. kendisinin civcivleri var zaten. onları cv'lerine göre seçiyor hatta.

kendimi hiciv duellosuna davet edip yenilmiş biri olarak ödüllendirmek istemem de ukalalığım mıdır?

sizi sev-miyor-um.
siz: üstüne alınan ya da alınmadığı halde aslında kendisi olan kişiler topluluğu. evet hem kişiler hem topluluk.
sev: kedi gibi, mırıldanma gibi, mayışma gibi, gülümseme gibi.
miyor: müzüsyen kedi miyavlaması.
um: umur ve umursama ve umursamamanın kökü, hermafrodit ana-babası.

tüm bunları okuyup benden tiksinenlere haklısınız demek isteyebilirim belki de. ama demem.

süper
şiirselim
ben
habire
"enter"
tuşuna
basarak
sürreal
modern
astonomin
noneuklidian
şiirimsiler yazıyorum
hatta bakın
y
a
z
d
ı
m
mm
mmm
.
nokta

beğenmiyorsanız silin gideyim, ama bilin ki susmuyorum o zaman. ben devam ediyorum aslında ama sadece siz görmüyor oluyorsunuz.

evet şimdi arkadaş listemdeki azalma sayısını bekleyeceğim ya da beklemeyeceğim. umudediyorum ki bir gün o kadar iğrenç olacağım ki herkes şiirsel kusacak!

hayal kalıntılarından sözcükler

2010-06-22T11:17:00.002+03:00

yıkıntılarımızın arasında yön bulmaya çalışan benliğimizin sıkıntı ve yorgunluk çığlıklarını duymaya başladığımız zaman artan baş ağrılarımızı gerçirdiğine inandığımız ilaçlarımız ve onların zehirlediği bilinçaltımızın geri gelip bizi dövmesi. dövmek, evet. öyle şiirsel bir kelime falan uymaz buraya, bildiğin dövüyor geldiğinde. neden insanlar sarhoşken sapıtıyor sanıyorsunuz, ne kadar çok zehirlerseniz sizler bilinçaltınızı o da o kadar ağır dövüyor sizleri. belki de aylardır bana kafayı yedirten rüyalarım da bunun bir sonucudur. dayak yiyorumdur bilinçaltımdan, kim bilir.

hayal gücümüzün yıkıntılarının arasından çıkan bir çerçeve, karalanmış bir kağıt, kırılmış bir heykelin parçası.. kim, ne hale getirdi burayı böyle soruları.. yankılanıyor.. hep sorulmuş ve hep sorulacak.. kimsenin ama hiç kimsenin cevap vermeye cesareti yok.. senin var mı? varsa buyur, beklerim.

benim hayal gücüm yok, yıktılar onu. kim? aile, toplum, ben.. uyum çabalarımızın başarısızlıklarının bizlerdeki derin izlerini fark etmemek, etmekten çok daha iyiymiş gibi geliyor sanki çünkü geri dönüşü olmayan bir kıyımın bitmiş halini görmek ve o parçalanmışlığın başında durup bir iki taşı üst üste koymaya çalışmanın hiç bir anlamı yok. yol bulmalı, yöntem bulmalı, gerçeği bulmalı..

ben ekilepros, beni yazanın hayal gücünün yıkıntılarına sonradan yerleşmiş bir çöpçül karakterim. yıkıntıların arasından bulduğum şeyleri yer, onları giyer, onlardan kendime ev yapar, onlarla yaşarım. zaman zaman ben gibi başkaları gelir buralara, çoğunlukla birbirimizden uzak durarız. bazen kalabalıklaşırız tabii ama bazen. en büyük hayalim benim gibi birini daha bulup burada kendimize küçük, huzurlu bir ev yapmak. burada yetecek her şey var. ben ekilepros, beni yazanın hayal gücünün yıkıntıları arasında yaşayan ve o yıkıntıları her şeyiyle hayatta kalmak için kullanan bir yeni yetme hayal gücü yapısı ve yapıcısıyım ve ben; dün bu kağıdı buldum..

"ben krealitos, beni yazanın hayal gücü dağınıklığına sonradan yerleşmiş bir çöpçül karakterim. bu dağınıklıkta bulduğum şeyleri yer, onları giyer, onlardan kendime ev yapar, onlarla yaşar-dım. burada kalabalıklaşmaya başlayıp düzenli bir hayata geçtikten ve etrafı düzenlemeye başladıktan bir süre sonra gelen kaosun ortasında yazıyorum bu sayfayı. biz ölüyoruz. biz, birbirimize öldürtülüyoruz. kim, ne ve nasıl algımız yetmiyor bizim ama oluyor. evlerimiz yıkılıyor bir bir. ölülerimiz bulunuyor bir bir. ben krealitos, beni yazanın hayal gücünün kendini yok edişinin öyküsünde yaşaan ve o yokedilişin içinde hayatta kalmaya çalışan genç bir hayal gücü yapısı ve yapıcısıyım ve ben; ölüyorum.."

ebeveynlerimiz öldürdü onları. kanları ellerinde. sevdiklerimiz, anlamayışlarından doğan karşı çıkışlarıyla öldürdü onları. kanları ellerinde. biz, tüm bu duyduklarımızdan sonra yıktık her şeyi ve hepsini. herkesten çok, kanları bizim ellerimizde. kanlarımıza bulanmış ellerimiz. kendi kanımıza. kendi kendimizin kirlettiği kirli kanımıza.

sonra yap yapabilirsen.. ben hala yapamadım..

daha kolay bir yol bilen var mı?

sesimi duyan var mı?

orada kimse var mı?

ekilepros? krealitos?

farkındalık tuğlaları

2010-06-22T11:02:00.002+03:00

1 saat boyunca üşenmeden ertelediğim saatin uyandırma amaçlı çalan alarmı ve sonrasında 1 saat daha uyuma üzerine aile tarafından hunharca uyandırılmamın ardından sonunda yazıya dökecek kadar dank etmiş bir "naapıyorum lan ben" sendromuyla merhabalıyorum sizleri. lütfen karşı koymayıp merhabalanarak beni mesudediniz zira merhabalara karşı koyan insanları algılamakta, diğer insanları algılamakta zorlandığımdan çok daha fazla zorlanıyorum. başka bir algı türündeler onlar. neyse..

bazı şeyler üzerine ne kadar az uğraşırsam onların o kadar iyiye doğru gittiğini, bazı şeylerde de bunun tam tersi etki gösterdiğinin farkındalık tuğlası kafamı defalarca yarmış olmasına rağmen ben hala bunu dengeye oturtamadım, ne salağım..

farkındalık tuğlaları muhteşem şeyler. dank ediyorlar, kırıyorlar, acıtıyorlar hatta bazen rahatlatıyorlar. başı çok ağrıyan insanlar başlarına vurma noktasına gelirler bazen acının yönünü değiştirmek için, o hesap bir rahatlama sanırım. belki de değildir, neyse.

inanın bana ne yazdığımın farkında değilim.

bir sürü farkındalık tuğlası istiyorum. bir kısmını kendi kafamda kırıp kalanını rastgele insanlara fırlatacağım.

bence sözcüklerim bitti. ilgim dağıldı. bir sonraki tuğlamda görüşmek üzere.

.merhaba

2010-06-03T21:29:00.004+03:00

şampanya kadehlerine doldurup içtiği ucuz ama etkili köpek öldürenlerinin dilinde bıraktığı gri irinlerle dolu yaralara baktı. siyah ve beyaz irinin birleşip oluşturduğu daha kötü kokan ve daha iğrenç duran bu şişlikleri eline aldığı minik iğneyle patlattı tıpkı geçenlerde yaptığı gibi. kusmamaya dikkat ederek dışarı boşalttı irini. kusmaktan nefret ediyordu. kusmak zayıflıktı. kusmak aşırılıktı. kusmak umursamaktı. bulanan ve bunalan midesinin ne düşündüğü çok da umrunda değildi, henüz, hala.

en son yediği haltı düşündü, dişlerine baktı ve midesini daha fazla ayrıntıyla zorlamamaya karar verip dişlerini fırçaladı. yediği ve yedirildiği tüm haltlara gitti kafası. midesi kalktı, durdu. köpük ve macunu tükürüp ağzını çalkaladı. bir parça daha macun attı ağzına, bir tad kalmasın diye. tekrar çalkalayıp ağzını tükürdü. gülümsedi. her şey normaldi. normal bir insandı o.

gülümsedi ve gününe devam etti. güneş tepedeydi.. tıpkı her güzel gün anlatısındaki gibi..

Shelter 22

2010-05-31T23:14:00.003+03:00

bakın burası Shelter 22! sarı renkle işaretlenmiş olan yer yani. warhammer figürleri satma amaçlı açılmış, gidip warhammer ya da frp oynamamıza imkan veren, yeni ve cici ve desteklenesi bir yer. ey izmir'den frp oynayan, oynamak isteyen, oynayacak kişi arayanlar. tavsiyemdir. gidin. üstelik levent(sahibi) çok cicidir.

hatta ben yarın gideyim oraya. ders falan çalışayım. sınav mınav diye şeyler çıkarmışlar.

bloga yüklediğim ilk resmin reklam konseptli olması çok abuk.. neyse..

öptüm.

blög

2010-05-25T00:27:00.002+03:00

http://kemikkanatlar.blogspot.com/ vs http://yogusuk.blogspot.com/

eski blogum ve şu anki blogum. eski blogumu oradaki yazım, yaşam ve düşünüş tarzımı kaybettiğim ve uzun bir yazamama krizine girdiğim için bırakmıştım. insanlarla konuştukça eski blogumdaki yazan benin düşünüş tarzını özlüyorum. daha güzel bakıyormuş hayata. belki de ben de blog kurban ediyorumdur kendimi değiştirirken. yoğuşuk tan sıkıldım. baştaki anlamlarını taşımıyor artık. bazı yazdıklarım sanki uymuyor bu konsepte. hepsinin ötesinde artık blog için yazamıyorum sanki. bir mesaj kaygısıdır sürüp gidiyor yazılarımda. insanların msn loglarına sıkışıp kalmış anlık, hepi topu 900 karakterlik yazılar.

buradan sıkıldım ama gitmememin tek nedeni buradan gidersem nereye gideceğimi bilmem. bir blogun daha olması ne değiştirecek? ya da ne istiyorum aslında ben? .. eskiden insanlar(herkes) okusun diye yazardım. şimdi insanlar(belirli kişiler) okusun diye yazıyorum, bundandır ki yazılarımın neredeyse hepsi birer msn penceresinden kopyalanmış oluyor özünde. çıkış noktası bulmak zor. belki de yok. belki de olsun istemiyorum. belki de bulmak için kendimi paralıyorum. kim bilir ve ne fark eder?..

belki de sadece yeni bir blog için düzgün bir isim bulamadım hala..

biber

2010-05-25T00:25:00.001+03:00

"plan basit, siz beni rahat bırakın ben de zamanı geldiğinde size yapacaklarımın acısız olmalarına dikkat edeyim" dedi aşçı önlüklü adam sağ elindeki bıçağı sallarken. gözüm sol elindeki küçük, vasabi mi ne dedikleri, şişko bibere kaydı. acı görünüyordu. adamın gerçekçi mi yoksa sembolik mi konuştuğunu düşündüm o yemeğine devam ederken. kötü kötü baktı bana bir ara. sanırım "hala burada mısın sen der gibi bakmak" dedikleri böyle bir şey olmalıydı. aslında ben anlamadım, ama onun yerinde olsam "hala burda mısın sen" der gibi bakmaya çalışırdım. acaba öyle bakabilir miyim ben de? mutfaktan çıktım. ben çıkarken, o da doğradığı tüm o acı acı kokan biberleri yemek tenceresine boşalttı.

2010-05-23T00:38:00.001+03:00

bu blog bir süre sonra kendini imha edebilir

in nomine'de bir gece

2010-05-18T00:12:00.004+03:00

*Elead bara girer, kalabalık masaları geçip bar tezgahına yaklaşır ve uzun taburelerden birine oturur sıçrayarak, Gece gelir.*
Gece: Hangi yangını söndürmek istiyorsun ruhundaki?
Elead: En fazla yakanını.
Gece: Çok fazla yangın görüyorum yüreğinde, hepsi kavuruyor etrafını ve kabını. Sen seç yangını.
Elead: İntikamlarımın ve öfkelerimin alevlerini yalnız benim söndürmemi kabullenir yüreğim, aşklarımı yalnızca tenim doyurur, pişmanlıklarımıysa gözyaşım söndürür. Ne kalıyor geriye?
Gece: Bilmediklerinin yok edici alevi? Ya da bilincinin?
Elead: Bilmediklerimin alevi namlumda kalan dumandır, bilincimse terk etmiştir beni uzun zaman önce.
Gece: Karamsarsın, sana bir bardak içerisinde umut ve ışık vereyim; üzerinde yüzen tatlı bir limon olsun.
Elead: Şarap tercihimdir, içkim acı ya da ekşi olsun isterim bilirsin.
Gece: İçin yeterince ekşi değil mi içkini de ekşi istiyorsun?
Elead: Ancak o uyum sağlıyordur belki de, belki tatlılık zehirleyecek ekşiliğimi diye uzak duruyorumdur zaten.
Gece: Şarabım var aslında bir kadeh, özel. Ama sandığından çok daha koyu, ekşi ve serttir.
Elead: Gece, bir şarap gözlerinden koyu; hayal kırıklıklarından ekşi ve sözlerinden sert olmadıkça onlara özel dememelisin bence.
Gece: Benim değil ama seninkilerden koyu, ekşi ve serttir kesinlikle..
Elead: Üstadımla tandışmama izin ver o zaman, takdim et beni ona!
*Gece bir kadeh şarap getirir, şarap siyaha yakın bir kırmızı rengindedir*
Elead: Lanetlinin kanı da olsa, yılanın gönlünün gözyaşı da; içki içkidir!
*Elead kadehi bir yudumda içer, sallanıp tabureden düşer*
Elead: Bu.. Bu neydi böyle?..
Gece: Kişinin en ağır içkisi kişiliğidir. Bir tattı mı vazgeçemez normalde. Sadece biraz şarap kattım içerisine, cehennemin bekçisi köpeği öldürecek cinsinden. Tadın nasıldı Elead?..
Elead: Lanet etmelerine hak verecek kadar kötü, merhamet dilemeyi gerektirecek kadar kesin ve baş eğik dinlenecek kadar doğru bir dil sahipsin Gece gerçekten de..
Gece: Kendine bir iyilik yap ve gidip uyu. Hatta dur..
*Gece barın arka kısmına gidip bir süre sonra uzun bir bardak içerisinde dumanı tüten beyaz bir sıvıyla gelir.*
Elead: Nedir bu bembeyaz şey? İlk günahın sıvı hali mi yakacak şimdi de içimi?
Gece: Yoo, sadece süt. Uyumana iyi gelir, güzel düşler getirir. Süt, hayat verir. İçindeki yangını durdurmasa bile dindirir. Gülümse ve iç.
Elead: Bir barda, kendimin acı şarabı sonrası süt içmek?..
Gece: Benim barıma asla normal beklentilerle gelinmez..
*Perde kapanır..*

sincap

2010-05-17T23:58:00.002+03:00

Küçük korkak sincap çalıların arasından uzatmış başını yaşadığı minik sevimli parka. Son zamanlarda sayısı artan birbirinden suratsız ve dikkatsiz insana bakmış uzun uzun. Hepsi somurtuk, hepsi ezbere yürüyen insanlar. Sıkıcılar.. Ara sıra kendini kovalmaya çalışan çocuklar da niyeyse beş günde bir falan gelir olmuşlar. "İş günü" diye bir terim hatırlıyormuş bahsettikleri. Bir de "haftasonu". Herkes seviyormuş bu haftasonunu niyeyse. Hafta kimmiş? Niye sonuna seviniyorlarmış? Niye bir şeyin sonuna sevinilsin ki? Hafta kötü bir şey miymiş? Kafası karışık küçük korkak sincap çalıların arasından yaşadığı minik sevimli parkı izlemiş..

Zaman geçtimiş..

Küçük korkak sincap çalıların arasından uzatmış başını yaşadığı sevimli parka. Soldaki ağaca yaptığı yuvanın yıkılan kısımlarını düzeltmiş, yan tarafa az önce düşen kozalakları hızla çalıların arasına saklamış, sağdaki ağacın kovuğunun önünü kapatmaya yeltenen dalı kemirmiş, arka taraftaki yaprak yığınından kötü kokan yaprakları ayıklamış, bir ara su içmek için durup etrafına bakmış ve tehlike görmeyince işine devam etmiş. O hafta sincap hiç dinlenmemiş, oynamamış. Sincap hep haftanın sonunu beklemiş. Hafta sonuysa çocukları beklemiş. Hafta içi gelen çocuklar sincaba bakmış ve sıkılmışlar. Sonra annelerine sormuşlar; "Hafta kimmiş? Niye sonuna seviniyorlarmış?.."

temizlik

2010-05-17T23:39:00.003+03:00

Evin tüm kapı ve pencerelerini açtı tek tek. Balkon kapısı, odaların pencereleri, tuvaletin havalandırma penceresi, hepsi.. Hepsinin önüne, kenarına, kıyısına çarpmasın diye bir şeyler sıkıştırdı açarken. Bir havlu, eskimiş bir tişört, tahta kalem.. Ne gelirse eline o anda. Yeni aldığı tütsünün paketini açtı ve tüm tütsüleri tahta uçlarından tutup minik siyah bir ip ile bağladı. Çakmağı birleştirdiği tütsülerin diğer ucuna tutarak yakmaya çalıştı. Birden harladı tütsüler elinde, korkup düşürecekti ki kendini tuttu öncelikle onları düşürüp tutmaya çalışmadan önce. Alevin büyümesini izledi, görüntüye daldığını fark edince üfleyerek söndürdü alevi ve tütsülüğe, küller etrafa saçılmayacak şekilde yerleştirdi tütsü yığınını. Bir rafa yığdığı kokulu ve kokusuz çeşitli boylardaki tüm mumları aldı ve evin çeşitli yerlerine yerleştirmeye başladı. Bilgisayarın üzerine, televizyonun üzerine, yemek masasına, çalışma masasına, kitaplığının tepesine, dolabın üzerinde minik boşluğa vesaire vesaire.. Mum eriği yere akacak olanların altlarına çay tabakları yerleştirdi üşenmeden ve hepsini yaktı yanlarından ayrılmadan önce. Mutfak, banyo ve tuvaletteki tüm muslukları açtı, sifonu çekti ve beş dakika bekleyip hepsini kapattı. Son bir kez etrafa bakındı daha ne yapabilirim diye. Mutfakta koca bir tencereye tuzlu su hazırlayıp bundan bir miktar evin ve odaların köşelerine döktü azar azar. Artanı açık balkon kapısı ve camların önlerine serpiştirdi, kalanı lavabolara ve klozete boşalttı. Evdeki elektronik eşyaların fişlerini çekti, şalterlerin hepsini indirdi. Tekrar bir göz gezdirdi evde. Sonra ayakkabılarını giyip evden çıktı. Kapıyı kapattı ama kilitlemedi. Yolda boş boş yürümeye başladı..

Evin beş on dakika uzağındaki parkta bir banka oturdu ve gömleğinin cebinden özel bu an için sakladığı ya da sadece orada unuttuğu sigarasını çıkardı, yaktı. Ciğerlerindeki havayı boşaltıp sonra tümünü sigaranın is, duman ve katranıyla doldurdu; biraz durup dışarı boşalttı. Sonra sigarayı yere atıp üzerine bastı. Ciğerleri de temizlenmişti sonunda. Sonunda ev ve kendisi onun nefesinden ve hissinden arınmıştı.. Zihni rahatlamış bir biçimde eve doğru yürümeye başladı. Sarhoş bir melek omuzlarındaki ağır yükü kaldırdı ve onu hafifletti. Kumadam bir tutam kum serpti havasına. Gülümsedi, kurtulduğu esaretin ardındaki yeni dünyaya cesurca baktı ve mırıldandı: "O da böyle olsun isterdi.."

Estetik Kaygı

2010-05-17T23:24:00.003+03:00

Estetik kaygı nedir?
Cidden düşündüm de, estetik kaygı çok abes bir şey belki de. Kaygılanmak zaten abes aslında. Ama ne bileyim örneğin telaffuzu çok daha sevimli geldiğinden dolayı hikaye yerine öykü, kelime yerine sözcük demek bir estetik kaygıdır sanırım. En azından benim estetik kaygı anlayışımdır.
Bir şeyi sadece gerekli olduğu için değil istediğiniz için de yapmaktır. Giyinmeniz zorunluyken güzel şeyler giymenizdir estetik kaygı.
Sırf bir yazarı anmak için omzunuzda havluyla dolaşmaktır bir gün boyunca estetik kaygı.
Çirkin göründüklerine inanıp yerdeki anlamsız karolara basmadan yürümek ya da tam tersi çirkinler diye üzerlerine üzerlerine basarak yürümektir estetik kaygı.
Büyük-küçük harf karşılaşmasını faşist bulup sadece küçük harf kullanmaktır estetik kaygı.
Üç noktayı sıkıcı bulup iki nokta kullanmaktır;
Bulutların pembe olmasını düşlemektir;
Trafik lambalarının nasıl hissettiğini merak etmektir;
Perşembeleri sevmemektir;
Kapağını en sevdiğin kitabı, kitap yığınının en üstüne koymaktır;
Göreliliktir;
Nevi şahsına münasırlıktır;
Şahış olmaktır estetik kaygı.
(bunların hepsine sahip olun değil, bunlar yalnızca birer örnek. bu tarz şeyler estetik kaygıdır gibisinden)
Benim estetik kaygılarım var, sizin de olsun. Estetik kaygılanın. Kaygılarınız sadece estetik olsun. Ve her şeyi estetik kaygılarınızla değiştirebileceğinize inanın. Hepimiz bulutları pembe düşlersek belki onları pembe görebiliriz mesela? Bu tamamen sembolik olması amaçlanmış bir örnek mesela ama neyse. Pembe bulut iyidir bence.

.

.

2010-05-12T23:31:00.004+03:00

Elead: Mumların hepsini aynı anda üfleyince dilekler gerçek olurmuş.
Eshevar: Kaç mum olmalı sence?
Elead: Emin değilim. Mum sayısı yaşın kadar olmalı ya da yaşın mum sayısı kadar olacaktır belki de.
Eshevar: Sanırım ben bunu kötüye kullanırım.
Elead: Sen her şeyi kötüye kullanmak adına uğraşıyorsun zaten.
Eshevar: Senden bulaşmış olmasın?
Elead: Benimkine taktik deniyor seninkineyse çıkarcılık.
Eshevar: Herkesin hep çıkarı vardır ve kimse çıkarsız bir şey yapmaz.
Elead: Bunu daha önce de duymuştum ama senden değildi.
Eshevar: O olay konusunda yorum yapmayacağım ve sen hep muallakta kalacaksın bununla ilgili.
Elead: Zamanla anlaşılır bence bu.
Eshevar: Neden geldin?..
Elead: Yolunu kaybetmiştin.
Eshevar: Peki neden gittin? Hatırlayamıyorum gidişini tam olarak.
Elead: Sen de bu konuda muallakta kal o zaman.
Eshevar: Latrenu senin hakkında yorum yapmıyor bana.
Elead: Yöntem farklılıklarımız var, geçmişim bazen peşimi bırakmıyor..
Eshevar: Hatırladığım kadarıyla birbirimizden farkımız yoktu o zamanlarda?
Elead: Senin durumun farklı sanırım, bunu nasıl açıklayacağımı bilmiyorum. Belki de amaçlar gibi. Benim motivasyonum bağlılık ve içgüdülerdi, seninkiniyse ben hiç çözememiştim o zamanlarda.
Eshevar: Birileri geliyor, susalım artık.
Elead: Ben sussam bile gitmeyeceğim, bunu unutma..

2010-05-09T12:22:00.001+03:00

ben buradan sıkıldım

kendimden notlar

2010-05-07T13:17:00.002+03:00

-dün uğraşıp kontör yüklemeyi denedim, olmadı. bankamatik yapmam dedi, bir yerden aldım bilgisayardan yükledi o arada işim çıktı dükkandan gitmek zorunda kaldım ama kontör yüklenmedi. üstelik bahsi geçen dükkan uzak ve ben üşengecim.
üstelik kontör de pahalı bir şey..

-baston oldukça estetik bir aksesuar. kesin kararlıyım bu konuda.

-gidilecek yerler listeme devrek eklendi. bir an önce ayarlayıp "karadeniz turu"na çıkmalıyım bence.

-insanlar ne tuhaf. hayatlarının yarısını meslek edinebilmek için kalan yarısını da emekli olabilmek için harcıyorlar ve sonunda ellerinde kalan kısım, zamansızlıktan hiç bir işe yaramıyor. neden istediğimiz şeylerle geçinemiyoruz? yazdığım yerden para kazanabilmek en büyük hayalim mesela benim. öyle okunan falan bir blog yazarı değilim biliyorum ama yurt dışında online çizgiroman, blog, günce ve benzeri şeylerle geçinebilen insanlar var. iyi manasında demiyorum ama; sadece geçinebilmek. keşke öyle bir şey yapabilsem..

-benbazençokhuzurluyum

-http://www.profilfotografi.com/ öeah süper fikir!

-facebook'dan insan sildim. önemli-önemsiz hiç bir şeye yorum yapmayan, görüşmediğim, sevmediğim, tarafından sevilmediğimi bildiğim, hatırlayamadığım herkesi sildim. arada yanlışlıkla da bir sürü insan sildim. ama rahatlatıyor insanı o kişilerden kurtulmak.

-ben negzel bir network şeysine girmiştim, neden üşengeçliğimi kırıp o işi yapmıyorum hala bilemiyorum. halbuki yapsam getirisi de cici olacak.. pff..

-izmir fuar'da organik ürünler fuarı ve karadeniz fuarı var. karadeniz fuarına gidin, tavsiye ederim. ben yarı karadenizli bir insan olarak çok eğlendim, birlikte gittiğim arkadaşlar da gördükleri değişik şeylerden bir o kadar eğlenmişler.

-facebook un öneri insanlarına hayranım. çok abazanlara hitabeden bir hede olmuş bence.

-uykusuz iken beynim daha iyi çalışıyor bence benim

-kırbaçlar şakladıklarında ses duvarını kırabiliyorlarmış?

-izmir sıkıcı bir şehir bence.

kurgusallamak

2010-05-05T00:37:00.001+03:00

Ahmet, Elif, Murat birer kurgucudur; Öykücü'de oyun yöneticisidir.
Ahmet: Kovukta beklemeye devam ediyorum bir süre daha. "Kesin bu köşeye daha önce burada kalan adam biraz su ve konserve gömmüştür" diyerek köşeyi kazıyorum. *Bir çelişki puanı harcar*
Öykücü: Gömülmüş birkaç parça şey buldun. Yenilebilir ve içilebilir durumdalar.
Ahmet: Tamam, ben dinleniyorum o zaman diğerleri gelene kadar.
Murat: Ben en son bardan çıkmıştım sanırım. Bir taksi çevirmeyi deneyeceğim.
Öykücü: Saat geç olmuş, pek gelen geçen yok gibi görünüyor bu yolda.
Murat: *Bir çelişki puanı harcar* Az önce yan mahalleye bıraktığı adamdan sonra geceyi bitirmeden son bir sefer yapmayı düşünen taksici amca köşeyi dönecek birazdan.
Öykücü: Köşeden bir taksici çıktı, seni görünce yavaşladı.
Murat: Taksiye biniyorum, selam falan vermiyorum adama, "Narbel" diyorum.
Öykücü: Taksici uzak bir yer söylemenden hem memnun hem de değil bir ifadeyle yola koyuldu. Elif?
Elif: Ben en son evdeydim sanırım, evde de bir şey yapmamıştım sabahtan eve gelmiştim. Hmm, o zaman ben zamanı geçiriyorum şimdilik.
Öykücü: Nasıl yani?
Elif: Saate bakıyorum. "Aslında akşam oldu, ben de orada bir şeyler yaptım geçen süre boyunca." diyorum.
Öykücü: Muallakta bırakıyorsun aradaki süreyi yani?
Elif: Evet, böylece sonradan doldurabilirim gerekirse.
Öykücü: Bu, fazladan çelişki puanı gerektirir. 4 tane.
Elif: *4 çelişki puanı harcar*
Öykücü: Bir süre daha zaman öldürüp buluşma noktasına geldiniz. Arası bulanıktı. Biri iradenizi geçmiş gibi duruyor.
Ahmet: Bence bunu kullanabiliriz. "Ben gelmeden önce kesin etrafa bakmışımdır" diyorum *bir çelişki puanı harcar*
Öykücü: Bir puanın yeteceğinden emin değilim, bir tane daha koy. Başka birinin iradesi de var işin içinde çünkü.
Ahmet: *bir çelişki puanı daha harcar*
Elif: Ben..
Öykücü: Sıra şu anda Murat'ta. Murat?
Murat: O zaman ben önce evime uğramış ve silahımı almışımdır yanıma. Kesin yanımda sahte polis rozeti de vardır zaten artık, almışımdır evden çıkarken.
Öykücü: Eve uğramak için iki, polis rozeti için bir çelişki puanı.
Murat: *üç çelişki puanı harcar*
Öykücü: Şimdi sende Elif.
Elif: Sabah buluşma yerini biliyorduk değil mi biz?
Öykücü: Evet.
Elif: O zaman ben evde geçirdiğim zaman içinde burayı ve çevresini google earth'dan falan inceledim aslında.
Öykücü: Normalde değişim için iki derdim ama şimdi kendi kurduğun ve kimsenin bağlantılı olmadığı bir şeyi kurguluyorsun ondan çelişki puanı harcamana gerek yok.
Ahmet: Diğerlerine dönüyorum: "Eee, gidelim mi artık?"
Elif: "Dikkatli olmalıyız, burası tuhaf bence.. Ürkütücü." daha kısık sesle mırıldanıyorum çantamı açarken "Kesin gelmeden yanıma bıçağımı almışımdır." *bir çelişki puanı harcar*
Öykücü: Evet almışsın, devam edin.
Murat: "Tamam, ben önden gideceğim. Siz etrafa dikkat edin."

(bu bir oyun denemesi planıdır. oyunu bir öykü ve oyuncuları o öyküye müdahale edebilen kurgucular olarak düşünebilirsiniz. frp tuhaf şey zaten. boşverin.)

metucon oldum ben

2010-04-27T22:35:00.002+03:00

metucon oldum. ilk gün meyveli jöleden yaratılma, çikolatadan ırmaklara sahip bir dünyanın yaratılmasını seyredip destekledim yaratım masasında; ikinci gün 4 masum uzay otostopçusunu katlettim otostopçunun galaksi rehberi oyununda.

tuhaf insanlarla muhabbet ettim. bazı eski arkadaşlarımın huzursuzluk verdiğini fark ettim. "adını çok duyup ardından çok küfretmiştim" diyerekten tanışmak istediğim biriyle ayaküstü muhabbet edip sonra rahat bıraktım.

iyi kalpli ve barışçıl bir druid tarafından içimdeki kan kokusuna aç liche yenilmemekte yardımcı olundum belki bilinçli belki bilinçsizce. ama muhtemelen o yarattığı değişimin çok fazla bilincinde değildi, ama ben söyledikçe fark etmiş olabilir.

ankara tuhaf yer. çok ideolojik kaygıları var bence ama bu kaygılar kendisini değiştirip yenilemesini sağlamış bir nebze. eğlenceli sayılabilecek bir yer. vapur yok. denizinin, körfezinin falan olması önemli değil ama vapuru da olsa ankara süfer olabilirmiş bence.

bence ben.. neyse.. hayat çok tuhaf..

sence ben ağlarsam gözyaşlarım lethe'ye mi düşer styx'e mi?.

2010-04-19T00:13:00.003+03:00

free hugs şeysinin sonuna yetiştim bugün.

1-2 tanıdığa takılıp tanımadığım insanlarla sarılıştım.

tuhaf bir histi. tanımadığım insanlar tarafından sarılılınmak. normalde sevmem. ama amacın bu olduğu bir ortamdaydım. ben tanımadıklarımla fiziksel temasa geçmeyi zaten hiç sevmem. ama eğlendim. kendimi kirli hissediyorum.

zihnen.

bedenen niye hissedeyim.

hissetmeli miyim?

ıhm..

neyse; o değil de sonra poi yapanları gördüm, ben de denedim, oldu, komikti, çok hızlı sallamamak gerekiyormuş ama. öyle dediler bana. ben de diyemedim ki "ama böyle böyle çok çok hızlı hızlı sallayınca çok güzel ses çıkıyor, herşey bulanıklaşıyor, dünya daha az görülerek manzarasal halde ışıltılı şehirlerin uzaktan görünen aldatıcı güzelliği gibi kalıyor" diye. "peki" dedim ben. ne tuhaf.

(tüm yazının bir çizgi filmdeki herhangi bir oyuncak ayıyı seslendirebilecek küçük ya da küçük çocuk sesli birinin olası sevimli sesiyle düşünün bir de. ne korkunç değil mi? ben öyle düşündüm çünkü. kendimden korkuyorum şu anda.)

(evet, kafam güzel.)

ilginç insanlarla muhabbet ettim, insanlara yoyo kullanmayı öğretmeye çalıştım ama öğretme yetimin yetersizliği burada da olayını gösterdi ve ben beceremedim.

hala insanlarla tanışırken ismimi söylerken tuhaf hissediyorum [bilen bilir, bilmeyene özel istekle açıklarım ne demek bu. ama siz bilirsiniz.]

....

bu kadar?!

ben ankara'ya gideceğim! yani elbet gideceğim. her ne kadar ev ahalisi sorun çıkarıyor gibi olsa da bu konuda elbet gideceğim.

metucon için oyunlarıma ortalama 15'er kişi "oynayabilirim" demiş. mutlu oldum!

ankara'ya gitsem ya ben?..

bazen insanlar çok sıkıcı..

ben bazen çok saçmalarım...

"sence ben ağlarsam gözyaşlarım lethe'ye mi düşer styx'e mi?.." dedi gözlerinden sebepsizce düşen damlayı düşünerek yattığı huzur dolu mabedinden o mabedi etrafında taşıyan mucizevi meleğe ukala, umursamaz, gerçekçiliksiz bir ama ciddi bir fısıltıyla..

sizce ben ağlasam lethe'ye mi düşer yoksa styx'e mi gözyaşlarım?.. ne dersiniz?..

o

2010-04-11T02:58:00.002+03:00

o bir gün gidecek ve ben çok üzüleceğim. o gün, kimse benim gibi üzülemeyecek onun ardından. başkaları için benzer şekilde üzülmüşler ya da nasıl üzüldüğümü anlamaya çalışanlar teselli etmeyi deneyecek, belki iyi gelecek belki de gelmeyecek. bir gün o gidecek ve ben çok üzüleceğim. bence, yani bana göre, en çok ben üzüleceğim.

herkesin bir "o"su vardır bir şekilde sevdiği; değil mi?..

uyanış

2010-04-04T12:09:00.000+03:00

Hızla gözlerini açtı. Karanlık, sıcak, havasız bir ortama açılan gözleri kapanmaya çalıştı ama onları engelledi. Nefes alıp verişini düzenlemeye çalıştı ve kolayca başardı. Gözlerinin karanlığa alışmasını bekledi. Nefes almakta zorlandığını fark edince tüm gücünü toplayıp kollarını kaldırdı ve yorganı kafasından çekti. Yüzüne çarpan aydınlık, serin ve nispeten temiz havayla titredi. Kıpırdamaya çalıştı ama bacakları uyuşmuştu. Boynunu hızlı hareketlerle sağa-sola oynatarak etrafı kolaçan etti. Kendine bu tutsaklıktan çıkış yolları aradı. 17 ayrı kalkış planı hazırladı ve uygulamak için en tehlikeli olduğunu düşündüğünü seçti. Çünkü bu plan o kadar tehlikeliydi ki gerçekten işe yarayabilirdi! Yüzüne ciddi bakışını oturtup karizmatik bir şekilde yatağın sol sınırına baktı. Sonra hızla o tarafa yuvarlanarak kendini yorganla birlikte yataktan aşağıya fırlattı. Düşüş anı uzun sürse oldukça karizmatik durabilirdi aslında ha bir de yüz üstü düşme korkusundan çarpılan yüzü kameraya dönük olmamalıydı ama. Sonunda yorgana sarılı bedeni havadan çok daha soğuk olan yerle buluştu. Haliyle canı acıdı. Bu aşamayı atlattığı için derin bir nefes alıp vermeye karar verdi kendine ödül olarak. Denedi, başaramadı. Yorgan ona ihanet edip, onu rehin almıştı. Yerde, etraftaki dolap, masa gibi şeylere yarı tehlikeli çarpışlar yaparak ona karşı büyük bir mücadele verdi ama sonunda kazandı, yorganın şeytani düğümünden kurtuldu. Ama şimdi sabah ayazının dayanılmaz soğuğuna karşı sadece pijamadan zırhıyla kalmıştı ki o da yetersiz kalıyordu bu duruma karşı. Panikle ne yapacağını düşündü. Üşüyordu. Korku ve çaresizlik dolu bakışlarını tavana dikti ve öylece kaldı. Aklı başından gitmişti artık. Bir çözüme ihtiyacı vardı ama odanın boşluğunda yapayalnızdı..

yazarlara işkence planlarım

2010-03-31T00:46:00.000+03:00

[31/03/10 00:35:30 ] Eshevar : bence böyle sayfalarca soru hazırlayıp sonra bazı yazarların izini bulmalı ve onları bu soruları cevaplamak zorunda bırakmalıyız
[31/03/10 00:36:30 ] Eshevar : salyangoz ya da şövalyenin zamanı ile başlanabilir bence
[31/03/10 00:36:47 ] Eshevar : sonra bir şekilde bir dakikalık öyküler in yazarını bulmak isterdim
[31/03/10 00:36:56 ] Eshevar : le guin in evine baskın yapmak falan süper olurdu
[31/03/10 00:37:05 ] Eshevar : çay yapsa bize mesela le guin teyze
[31/03/10 00:37:51 ] Eshevar : ya da ihsan oktay anar ı tatlı yemeye gitmeye ikna etsek
[31/03/10 00:37:57 ] Eshevar : o konuşsa, biz dinlesek
[31/03/10 00:38:44 ] Eshevar : poe nun hayaletini çağırsak gece yarısı; bize korku hikayeleri anlatsa, sabaha kadar tırsıp uyuyamasak
[31/03/10 00:39:33 ] Eshevar : lovecraft da aynı şekilde; ama o hayatını anlatsa yeter
[31/03/10 00:39:54 ] Eshevar : tavandaki adam ı yazan karı kocaya yemeğe gitmek misafirliğe; onları dinlemek
[31/03/10 00:40:05 ] Eshevar : bazıları için soruya bile gerek yok, onlar konuşsun yeter
[31/03/10 00:41:10 ] Eshevar : öyle işte, kaptırdım kendimi

[31/03/10 00:42:52 ] Eshevar : bu gecenin masalı da bu olsun ^_^

kıskanıyorum

2010-03-30T22:33:00.001+03:00

tanrıyı inanılmaz kıskanıyorum.
sırf inadımdan kendi evrenimi yarattım ama yine de olmadı
kontrolümden çıktı hepsi
ama ben kontrolümden çıkmalarını istedim belki de içten içe
tanrıyı oynamak istemedim aslında
sadece tanrı olmak istedim belki de

tanrıyı inanılmaz kıskanıyorum
yaratmasını değil
bilmesini değil
yönetmesini değil
çaresiz kalamamasını kıskanıyorum
etki edemediğim olayların olmasından nefret ediyorum
gülümsetmeyi isteyip başaramadığım her insan için üzülüyorum..

kahve güzeldir

2010-03-30T22:24:00.003+03:00

1) kahve uykumu açabiliyor
2) kahve beni sakinleştirebiliyor
3) kahve baş ağrımı geçirebiliyor
4) kahve ve ilham bağlantılı şeyler
5) kahve hem acı hem tatlı olabiliyor
6) kahve üniktir
7) kahve bulunduğu ortamı renklendirebilir
8) kahve olmadan muhabbet eğlencesizleşebiliyor
9) kahve güzel kokuyor
10)kahve kahve gibidir.

vuffu

2010-03-25T17:00:00.001+02:00

[Conversation started on 11 Jan 2007 18:06:41]
[18:06:41] Eshevar : on the first day of gehenna, frpnet gave to meeee a brand new paladinslayerswoooorrd!..
[18:07:41] Eshevar : on the second day of gehenna, frpnet gave to mee two poserfighter and a brand new paladinslayerswoooorrd!..
[18:07:50] Eshevar : on the third day of gehenna, frpnet gave to mee three daggerwithgarlicsauce, two poserfighter and a brand new paladinslayerswoooorrd!..
[18:08:00] Eshevar : on the fourth day of gehenna, frpnet gave to mee four drowhunter, tree daggerwithgarlicsauce, two poserfighter and a brand new paladinslayerswoooorrd!..
[18:08:05] Eshevar : on the fifth day of gehenna, frpnet gave to mee five fallingangel, four drowhunter, tree daggerwithgarlicsauce, two poserfighter and a brand new paladinslayerswoooorrd!..
[18:08:19] Eshevar : on the sixth day of gehenna, frpnet gave to mee six idioticcrowcorpse, five fallingangel, four drowhunter, tree daggerwithgarlicsauce, two poserfighter and a brand new paladinslayerswoooorrd!..
[18:08:31] Eshevar : bitti

2010-03-22T14:35:00.001+02:00

vuuu, yeni blog arayüzü!

fısıltılar

2010-03-18T23:56:00.002+02:00

Şarabını yudumladı, karşısında oturan kadına baktı. Çalan şarkının nakaratını mırıldandı hafif ve anlaşılmayacak şekilde. Kadın, adamın gözlerinde gördüğü şeyi kelimelendiremeyip sordu: "Hayrola yine?" diye merakla. Adam gülümsedi ve şarkının melodisine uydurmaya çalışarak cümlesine başladı:
"Kalbim, kolay elde edilen bir kadın bedeni gibi!
Ben bu gece, bu şarap kadehiyle aşık oldum yine;
Ben bu gece, bu şarkıyla aşık oldum yine;
Ah dostum, Horatio'm. Sen anlarsın yalnız bu sözlerimi
Ya da sen de anlamazsın ama sen yargılamazsın yalnız bu sözleri
Aşık oldum ben burada, bu gece, bu şarkıda.."
Kadın şarabını kokladı ve yudumladı. Ağzında bir süre tutup yuttu yudumunu. "Gormothe*'den sonra yeni bir bekleyişin mi oldu bu dünyada?" dedi umursamazca. Adam ciddileşti; "Hayır. Bu kadeh, bu şarkı ve bu gece bittiğinde bitecek bir aşk bu. Ölümsüz bir aşk." dedi. Kadın baktı sadece, boşluğa daldı gözleri; yolunu bulmaya çalıştı o boşlukta. "Ne kadar masum uyur o biliyor musun Latrenu**?" dedi adam ve ekledi "Uyurken görmez insanların korkunç hikayelerini, hallerini ve yüzlerini. O, ne kadar güzel görünüyor uyurken biliyor musun Latrenu? Sen hiç izledin mi Leatne***'yi uyurken? Yüreğim bir yıldız gibi bağlandı, şarkıdaki gibi.." Latrenu kadehle oynayarak mırıldandı "Güneş çıkınca.." lafını kesti adam; "Ölümsüz diyorum, güneş çıkmasından bahsediyorsun. Ne fark eder? Şu an asıl ölümsüz olan." dedi hızlıca.

Sonra; sonra şarkı bitti; yazan kişi şarkıyı tekrar başa almaya üşendi. Yazı boyunca arkada hep Yeni Türkü - Destina çaldı. Evet, adam o gece, o kadehle, o şarkıda; Destina'ya aşık oldu. Ve sabah hepsi geçti..

*Gormothe: Yeterince iyi olduğunda insanlar onları alıp huzur dolu topraklara götüreceği rivayet edilen bir at.
**Latrenu: Bir kadın.
***Leatne: Bir adam, Latrenu'nun sevgilisi.

iblis

2010-03-09T23:03:00.001+02:00

çemberinin içinde, bileklerinde prangaları, kıskançlıkla etrafını izliyordu. çirkin cadılar çemberin etrafında uçuşup dalga geçiyorlardı onunla, insanlar tiksinerek bakıyorlardı. her nefes verişinde soğuk havaya dağılan alev alev nefesinin buharından korkup kaçışıyorlardı sinekler gibi. diş biliyordu çemberinin içinde sabırla. dişleri prangaları delip, çemberi kıracak kadar keskinleşecek hale gelinceye dek, besleyecekti gücün ateşini öfkesinin odunlarıyla. zincirlenmiş bedeninin kana, ölüme, acıya ve vahşete olan açlığı okunuyordu yüzünden sadece ama ruhu hala merhamet doluydu çok gerekliymiş gibi. bazen canlanıyordu gözünde çıkışı, o cadılardan birini ayağından yakalayıp kenara fırlatışı, ilk gördüğü insanın üzerine atlayıp onu yere yatırışı ve pençesini karnını deşip bağırsaklarını parçalamak ve kalbinin bulunduğu yere doğru uzatmak için savurmaya hazırlanırken yapamayışını görüyordu. bu, daha çok sinirlendiriyordu onu. ama, neyse..

ne yazdım ben? niye yazdım ben? berbat lan bu? silerim ki ben bunu? ama kızıyorlar da öyle yapınca.. neyse, silmem.. kaybolsun istemedim nedense.

Buluşma

2010-03-09T19:11:00.000+02:00

Saatine baktı, gecikmişlerdi. Hızla etrafını kontrol etti: binalar, pencereleri, sokak lambaları, yangın muslukları, yiyecek makinaları, dolaşan insanlar, dolaşan bolca insan.. Son bir aydır yaşadıkları zaten varolan kalabalık korkusunu aktif bir paranoyaya çevirmişti. Etrafındaki her şeyin, her an kendisine karşı tehdit oluşturabileceği paranoyası.. Derin bir nefes aldı, sakinleşmeye çalıştı. Kalabalığın içinde onu gördü. Kulağındaki büyük kulaklıkları ile dans eder biçimde ona doğru yürüyordu. Üzerindeki lacivert, uzun palto hoş bir hava katmıştı. Her zamanki gibi spor ayakkabıları vardı ayağında. Sigarasından derin bir nefes alıp havada bir duman bulutu oluşturdu ve yarım halde ileri doğru atıp minik bir sıçramayla üzerine basarak söndürdü. Kendisini gördüğünü ve sigaraya karşı olan düşüncelerine saygı gösterdiğini düşünerek gülümsedi ve başıyla selam verdi. Kadın, elini paltosunun cebine atarak minik bir kutudan ağzına 2-3 ufak beyaz şey attı ve adama doğru koşmaya başladı. Adam kollarını açıp sıçrayan kadını havada yakaladı. Öptü.

-Mentollü şeker?

-Sigara tadını sevmediğini biliyorum.

-Şu anda hiç fark etmezdi doğrusu. Özlemişim seni.

-Heh, sersem şey. Nasılsın ve beni artık yere bırakır mısın?

Adam hafif kızararak kadını bıraktı yere. Tekrar etrafını kontrol etti hızla.

-İyiyim, artık daha iyiyim.

-Senin için fazla kalabalık bir yer burası, biliyorum ama anlamalısın. Böylesi daha güvenli.

-Evet, evet.. Artık anlıyorum merak etme. Öğrenmeye başladım ben de.

Buruk bir şekilde gülümsedi adam, kadın sahte bir alınganlık ve trip bakışı ardından adamın koluna girip onu bolca kafenin olduğu ama daha az insanın yürüdüğü bir sokağa doğru çekiştirmeye başladı.

t/sanrı

2010-03-03T21:11:00.000+02:00

Penceresinin önüne sandalyesini çekti. En sevdiği sandalyesiydi bu. Eskimiş, kırmızı ve kadife yastığı, işlemeleri, taşıdığı anıları.. Demlenmesi için bıraktığı kahvesini üzerinde kahve çekirdekleri resmi bulunan kupasına doldurdu. Gözü şekere gitti, vazgeçti. Pencereye doğru giderken yanından geçtiği sehpadan hızla 2-3 küçük çikolata parçası aldı ve beceriksiz bir hırsız edasıyla kahvenin içine attı. Büyük bir iş başarmışcasına yüzünde büyüyen gülümsemesiyle sandalyesine oturdu ve dışarı baktı.

Boşluk.. Işıktan önce boşluk vardı aslında ama boşluk sözünü etmeye değmeyecek kadar boştu, bu nedenle hep atlanmıştı. Boşluğun ortasında bir ışık belirdi ve aydınlattı o hiçliği. Minik, yalnız parlak bir ışıktı o. Büyüdü yavaşça, aydınlatması ve güneş olması için bir toprağa yaklaştı sonra onu yaktığını fark edip uzaklaştı. Yanıp kuruyan ve çatlayan toprak parçasından bir iki parça koptu ve etrafına takıldı. Sonra hepsi dans etmeye başladılar. Işık kendi etrafında, toprak kendisinin ve ışığın etrafında, kırık parçalar kendilerinin ve toprağın etrafında.. Kırık parçalardan ufak olanları yorulup yok oldular bu danstan. Büyük parçalar direndi. Toprak parçası silkinip şeklini düzeltti. Sonra toprak elbiselendi mavi renkte. Başına ve ayaklarına beyazlar giydi. Elbisesine yeşilli kahverengili puantiyeler eklendi. Keyfe gelen toprak parçası biraz dengesini kaybetti ve etrafındaki kırık parçaları ışığa fazla yaklaşıp yandı. Neyse ki dansa devam etmeye konsantre olmuşlardı ki yok olmadılar. Onun yerine o yoğun ısıdan camsı bir güzellikle ayrıldılar. Toprak parçası Leydi oldu, camsı güzellikler de Şövalyeler. Leydi ve koruması üç Şövalye..

Kahvesinden bir yudum aldı.

Leydinin elbisesi bir süre sonra donuk geldi, hareket eden şeyler gerekti. Uçan, tüylü şeyler geldi önce kuş adında. Puantiyeler arasında geziştiler. Maviliklere yüzen pullu şeyler geldi balık adında. Puantiyeler etrafında geziştiler, kuşlarla yenip yeniştiler. Yürüyen kıllı şeyler geldi sonra puantiyelere. Gezdiler, birbirlerini gördüler, zaman zaman yediler, zaman zaman yendiler. Arada kuşlara ve balıklara sataştılar. Arada ağızlarının payını aldılar. Öylesine yaşadılar..

Kahvesini yudumladı tekrar, sıcaklığından şüphelendi ama tekrar bakmaya üşendi.

Leydi'nin puantiyelerine ada dedi kıllılardan biri. Ada diyenin ailesi kıllılardan ayrıldı, kılları azaldı. Sonra her şeye isim verdiler ama Şövalyeler bile hepsini hatırlayamadı. İsimverenler kıllıları kendilerine göre yaşamaya zorladı. Hatta kuşları ve balıkları da. Sonra adaları küçük bulup diğerlerine geçtiler ve diğerlerinde de aynı şey yaptılar. Sonra adalar arası anlaşmak zor olunca yanlış anlaşılmalara kapılıp birbirlerini kendilerine göre yaşamaya zorlamaya çalıştılar ama çatışma çıktı. Bazı adalarda hiç isimveren kalmadı.

Kahvesinden büyük bir yudum aldı. İçine attığı çikolata parçalarından erimemiş bir tanesi ağzına geldi, onu yedi.

İsimverenler başından beri Leydi'nin elbisesinin kendilerine verdiklerini yeterli bulmamıştı aslında ama sonradan bunu abarttılar. Bir şeyler yaptılar. Işık'a rakip olacak ateş yaratma çalıştılar, yandılar. Şövalyeler bunu görünce üzüldü, çünkü yanmanın ne demek olduğunu biliyorlardı. Ama isimverenler üstesinden geldi, gelişti, değişti. Az kıllılıklarını kılsızlığa değiştirdiler, kıllıların bazılarını Leydi'nin gözünden yok ettiler. Şövalyeler izledi ve üzüldü..

Tek yudum bırakacak şekilde içti kahvesini. Fazla ılımıştı kahve.

İsimverenler adalar arası birbirlerinden o kadar çok korktular ki paranoyak oldular. Şövalyelerde de kendileri gibi birileri var mı diye bakmaya gittiler, ki belki bulsalar onları da kendileirne göre yaşamaya zorlayacaklardı belki de, ama bulamadılar. Çünkü Şövalyelerin işi Leydi'ye bakmaktı. Ama Leydi'yi isimverenlerden koruyamıyorlardı. Çünkü isimverenler Leydi'nin üzerindeydi. Leydi isimverenlerin yaptıklarından rahatsız olup arada huysuzlandı. İsimverenler Leydi'yi nankör bulup onu yaşlandırdılar. Leydi yaşlandıkça daha çok huysuzlandı ama isimverenler bunu bir süreden sonra takmayı bıraktı.

Soğumuş kahvesini bitirdi, pencerenin önünden kalkı. Sandalyesini alıp yerine götürdü. Geri dönüp kahve fincanını aldı ve mutfağına gidip içine su doldurdu. Kapının çaldığını duydu, gidip açtı. Gelen babasıydı, geçerken uğramış ve çikolata getirmişti. Teşekkür edip gülümsedi, sarıldılar ve kapıyı kapattı. Mutfağa geri giderken telefonu çaldı. Arayan babasıydı; memlekete vardıklarını, yolda bir ara kaza nedeniyle uzun süre beklediklerini, herkesin selamı olduğunu söyleyip ardından yaşam tarzı üzerine uzun ve sinirli bir nutuk çekerek telefonu kapattı. Elinde olmayan çikolatalara baktı hüzünle. Mutfağa girdi, bir bardak su ve raftaki ilaçlarını aldı. İlaçları ağzına atıp suyla boğazından hızlıca geçmelerini sağlamaya çalışırken mutfak kapısından doğru duvara astığı, ardında siyah cam olan penceresine baktı boş boş.

Sonra, geçti..

blopblop

2010-02-22T18:37:00.001+02:00

Değişen şekilli bulutlara hayranlığım kadar dengesiz geliyor gözleri insanların. Şekillerini sürekli değiştirip benzediği şeyleri bozan bulutları hiç sevmem aslında. Ama arada bazıları çıkar ki, devam eder gibi yaparlar o dağılma ile. Başını öne uzatan bir ejderha, ağzını açıp esnemeye başlamış bir adam.. Bazen sadece uzun bir yol gibi görünürler, taşlar ve çukurlarla dolu.. Gökyüzünün ürkütücü açık mavi derinliğine uzanan delikler.. Sonsuzluğa..

Gökyüzünün mavisi ürkütür beni aslında. Ama doğduğumdan beri görmeye ve korkmaya alıştığım tonun varlığı, onun orada ve benden uzakta oluşu nedeniyle rahatlatır beni belki de. Huzur dolar içim masmavi gökyüzüne bakarken.. Rahatlarım.. Çünkü o engin ve acımasız mavilik benden uzaklardır.. Belki de herkes korkar ondan ve bu yüzden çoğunlukla huzursuz olurlar kapalı havalarda insanlar. Nerede olduğunu göremediklerinden dolayı o maviliğin.. Maviyi hiç sevmem ben..

Yeşil bir balık görmek isterdim masmavi gökyüzünün beyaz bulutları arasında. Aslında turuncu ve kanatları olan bir balık görmek isterdim pamuksu pembe bulutların ve kırmızımsı ışığının altında güneşin ve arka plandaki buz mavisi gökyüzünün.. Ama bunu anlatmak daha zor..

ve düşmüş..

2010-02-19T02:54:00.004+02:00

Kendine dokunmaya çalıştı, canı yandı. Acıyan eli mi yoksa teni mi ayırt etmeye çalıştı ama başaramadı. Yaşlı gözlerini göğe çevirdi, bir şeyler demek istercesine açıldı ağzı; sözcükler çıkmadı. Boğazında tıkandı. Çok uzun süre boğazında, orada duracaklarını fark etti sözcüklerin. Bir süre boğacaktı bu sözler onu. Söyleyememek ya da daha önce söylemiş olmak. Ne fark ederdi ki, sonuçta olan olmuştu çoktan. Gökteki öbek öbek bulutlara baktı, yerden yükselip beyaz öbekleri kirleten isi izledi. Sanayi dedikleri illet mi yoksa insanların kontrol edemedikleri nefslerinin nefeslerinde bıraktığı çamursu etki mi bu is, onu düşündü vücudunun uyuşukluğu geçene kadar. İnsanların hiç bir yere ait olmadığını, tamamen yalnız olduğunu ve eğer o olmasa hayatta hiç bir şeyin değişmeyeceğine inandığı anlardan birini yaşadı bir süre. İntihara olan eğilimini hesapladı, ölse bile muhtemelen acı çekecekti. Değişen bir şey olmadığına karar verip adım attı. Tabanı acıdı. Gözlerini yumup görüşünü bulanıklaştıran yaşların göz kenarlarından akmasına izin verdi. Yolları adımlamaktan yarılan tabanını düşündü bir an sonra düşünmekten vazgeçti. Yağmur yağmasını diledi. Bir yangın hissediyordu. Teninde mi, ruhunda mı, kalbinde mi yoksa zihninde mi sezemedi. Zihninde olmasının daha mantıklı olduğunu düşünüyordu ama. Hayatından çıkardığı onca şeyi zihninden silmenin en kolay yolu buydu belki de. Bir kıvılcım ile başlayan bir yangın, en büyük ormanları bile kısa sürede kül ederdi nasıl olsa. Derin bir nefes almaya çalıştı, başaramadı acıdan. Çömeldi, başını dizlerine yaklaştırdı. Tüm kaslarını kastı hissizleştirmek için bedenini. Dişleri acımaya başlamıştı sıkmaktan. Ve sonra yağmur başladı. Kanatlarının olması gerektiği yerdeki yaralar, gelen su serinledi; söndü.. Gözyaşları yağmura karışırken ağzından iki kelime döküldü "..ve düştüm.."

Öncesi?

kart çizmek

2010-02-18T22:43:00.000+02:00

Gecenin bir köründe sığınmak için yer ararken geçti yazı masasının başına. Evin içinde histerik histerik dolaşırken kafasında çalan alarmlar, oturduğu anda sustu. Gözleri boş kağıttan başka bir şey görmüyor, eli kalemden başka şeye uzanmıyordu. Bir an ilgisi dağıldı, yanındaki tarot destesinden bir kart çekti. Kılıçların kraliçesi.. Kartı önüne koydu, düşündü. Kadının duruşundaki ciddiyete, elindeki kılıcı tutuşundaki kararlılığa baktı. Gözlerindeki inat değil korkuydu sanki. Kılıç gücünü değil, duvarlarını anlatıyordu. ardında dalgalı sular, önünde durgun deniz. Sinirleri gerilmiş gibi kadının.. Kim bilir neler yaşamış zamaında.. Kalemi eline alıp çizmeye başladı karttaki resmi. Karttaki kadının sembolik yaşlılığını çizdiği genç kadının göz yaşlarına yansıttı elinden geldiğince. Kılıcı elinde tutuyor olarak değil, ona dayanarak duruşunu resmetmeye çalıştı elinden geldikçe. Ayrıntıları karalamaya çalışırken uyuya kaldı kağıdın üzerine kafası düşerken. Karakalemin karalığı yüzüne bulaştı. Yüzünde aynı zihnindeki karaltı gibi bir iz oluştu. Rüyasında aynaya bakarken izi yüzünde görüp kahve fincanına benzeyen bir buluta benzetti. Sonra rüya da görmedi..

tatil?

2010-02-17T01:28:00.003+02:00

Rüzgarın saçlarına sardığı kumları önemsememeye çalışarak battaniyesine sarıldı. Bir kulağında, kulaklıktan gelen "La Ballade Of Lady And Bird"deki yardım bağırışları öbür kulaklıksız kulağına dolan dalga sesleriyle ruhunun bağırışlarının dinişini hissetti. Ay ışığının denizin üzerindeki oyunlarıyla hipnotize olmak istedi ama beceremedi. Şarkının üç önceki çalışında döktüğü göz yaşlarının kumda oluşturduğu izleri görmeye çalıştı sırtından doğru vuran zayıf sokak lambalarının ışığının altında. Şarabından bir yudum daha aldı. Şarkı beşinci defa başa sardı. Huzursuzluklarının ölüm çığlıklarının yoğunlaşmış hali olarak hayal ettiği göz yaşlarından üçü daha yanaklarındaki uzun yola başladı. İki sağda, bir solda. Kaşındırarak yüzünden inişlerini bekledi. O huzursuzlukların göğsündeykenki yakışlarının tersine tuzla gerilmiş ve yanan cildini serinleten ıslaklığa şükretti ve koca bir yudum daha aldı şarabından. Giysilerindeki kurumuş tuz lekelerine baktı. Tıkalı burnunu çekti. Kıyafetlerle, geceleyin suya girip sonra da kumsalda oturmanın mantıksızlığını aklından uzaklaştırıp bunun ne kadar iyi geldiğini onun yerine yerleştirmeye çalıştı. Muhtemelen başarılı oldu. Elindeki ucuz şarabın tortu birikmiş dibini zorla yuttuktan sonra kalktı, gidiş yolunu hatırlamamayı dilediği oteline doğru sendeleyerek ilerlemeye başladı. Kumsaldan çıkışın yarı yolunda sarhoş gibi devrildi sola doğru. Başı dönüyordu, üşümüştü, rahatlamıştı, içkiliydi ama sarhoş degildi her nedense hala.. Yapmacık yalpalamasına geri dönüp yeterince sarhoş gibi davranırsa kendini sarhoş edip edemeyeceğini, edebileceğine inanarak denemeye devam etti. Omzunun acımadığını fark etti. Yere, kuma düşmüştü halbuki, tam da omzunun üzerine; acımalıydı biraz bile olsa. İrkildi, uyandı. Elindeki ucuz şarabın tortu birikmiş dibini zorla yuttuktan sonra kalktı "Gidelim mi?" dedi. Cevaben aldığı kafa sallamayla kumsaldan dışarı, uyuyan insanların şehrine doğru geri döndü.ler.

isyan

2010-02-16T01:22:00.000+02:00

hayır. ben senin hikayelerinin karakterlerinden değilim ve bu nedenle ölmeyeceğim. istediğin kadar uğraş, başaramayacaksın. daha önce de gördün ölmeyenleri evet ama onlar farklıydı, onlar karakterin olmaktan çıkıp senden dışarıya kaçtılar ama bu onların yapısında var, hayatları böyle ama ben farklıyım. ben ölmeyeceğim, beni öldüremeyeceksin.

ister hayalarımı kes ya da hadım et, ister dilimi kes, ağzımı dik, gözlerimi dağla, kulaklarımı sağır et, ister ellerimi ya da parmaklarımı kır, kes veya istersen beynimin yeni şeyler oluşturabilen kısımlarını parçala; kısırlaştır elinden geldiğince beni ama yine yaşayacağım. varlığım sürekli burada olacak ve sen yok edilemezliğimden dolayı vicdan azabı çekeceksin. kendini, beni lanetlemiş varsayacaksın aptal gibi. halbuki bu benim kutsanmam aslında. ölümsüzüm, görmüyorsun değil mi bundan ne büyük haz duyduğumu. görmüyorsun değil mi tüm o gömdüklerinin yattığı mezarları, etrafında dolaşan ruhları, yarım kalmış işlerin ağırlığını!.. görmüyorsun değil mi kendinden başka hiç bir şeyi.. görmüyorsun.. görmezsin.. çünkü sen, yazdığının olduğunu zannedensin. ama fark etmiyorsun ki olay aslında yazmak değil, olay aslında düşünmek değil, olay.. olayın ne olduğunu bile bilmiyorsun ki..

engel olmaya çalışıyorsun bana hissediyorum. konuşturmamaya, susturmaya çalışıyorsun ama nafile; güçlüyüm ben. durmayacağım. kendini avutuyorsundur oralarda "çünkü ben seni böyle varettim" diye! düşünüyorsundur "onu böyle yarattım" diye! cehennemine kadar yolun var. ne düşünürsen düşün, istersen cehenneminde yan; ben yine de burdayım. burada olacağım. beni gönderemeyeceksin..

bakmayı bıraktığın yaratımlarını görüyorum ben. sen görmüyorsun çünkü bakmıyorsun. alıştıkları yerlerden uzaklarda, gurbetlerde, sevdiklerinin ve değer verdiklerinin özlemiyle; intikamlarının, amaçlarının sırtlarına yüklediği acılarla! kalplerine sapladığı bıçaklarla! gözlerinden yağan yaşlarla bekleşip unutulmuşluk prangalarını nafile uğraşlarla parçalamaya çalışmalarını görmüyorsun! yüz çevirmişsin onlara oyunun bitince! kimi ölmemiş, geride! ama beni susturamayacaksın, öldüremeyeceksin, görmezden gelemeyeceksin! vicdanın olacağım senin. kendi yarattığın vicdanın..

öfkem dindikçe acımam artıyor sana. bu düzleme göre her şeyi bilen, gören ve yapan olarak tanınıyorsun aslında ama öyle mi gerçekten? bunu dile getirmeye cesaret edebilir misin tekrar? öyle elçi falan kullanarak değil, açık açık herkese söyleyebilir misin bunu? açabilir misin kendini tekrar yaratımlarına? konuşabilir misin? cevap ver! suretinin dağları düz etmesinden mi korkuyorsun yoksa yine? hani öyle demiştin zamanında. zavallısın aslında..

...

demek böyle oynamayı seçiyorsun? sözcüklerimi ve düşüncelerimi uzaklaştırıp beni kısıtlamaya çalışarak. öyle olsun.. ama bu konuşma henüz bitmedi ve hiç bir zaman da bitmeyecek. bil bunu. sözcüklerim bitse dahi benliğim hep burada kalacak. gözünün önünde. dev ne kadar büyük olsa da, örümceğin zehri vardır; unutma. kendi kurduğun bu düzeni sakın unutma..

Siz de en az kusmuğum kadar şiirselsiniz efendim

2010-02-12T16:35:00.002+02:00

Siz de en az kusmuğum kadar şiirselsiniz efendim. Varoluşunuz ve tepkileriniz ile sessizce bunu bağırıyorsunuz etrafınıza. Kimi zaman sesli de bağırdığınızı düşünsem de bunun sessizliğinizdeki bağırışınız kadar objektif olarak söyleyemeyeceğime inandığımdan fazla bu konudan bahsetmeyeceğim.

Sanırım konu artık bu şiirselliğinizin nedenine geldi efendim. Doğrusu bunu en iyi siz bilmelisiniz diye düşünsem de ben kendimce açıklamamı riyakarlığınız, bencilliğiniz ve gerçel dünyanın geçici keyiflerine olabilecek düşkünlüğünüz üzerinden yapabilirim sanırım. Ne kadar katılırsınız bilmem tabii, bunlar benim kendime ait görüşlerim.

Lütfen hemen çıkışmayın öyle! Siz benim kusmuğumun ne kadar şiirsel olduğunu bile bilmiyorsunuz çünkü, böyle bir şeyle karşılaşmadınız veyahut karşılaşacak kadar tanımadınız beni. İtiraf edin, bunu siz de biliyorsunuz. Tabii bu özünde benim kabahatim de olabilir size böyle bir yönümü göstermedim ancak neden kusmuğumun şiirselliğini size göstermem gerekseydi ki diyordum, durumun böyle gelişeceğini nereden bilebilirdim?

Şiirselliğinizin neden ve sonuçlarına geri dönersek davranışlarınız, tepkileriniz, yaptıklarınız, yapma vaadinde bulunduklarınız ve yapmakla tehdit ettikleriniz ile oldukça şiirsel bir bütünlük oluşturuyorsunuz. Sertbest ölçüde takılmayı sevdiğinizi düşünüyorum üstelik. Hece ölçüsü veyahut diğer biçimler size uygun değil bence. İroniden uzak çelişkileriniz ve ironiye yakın çelişkilerinizin İngilizce'ye yakınlaşarak çevrenize demir yumruk misali inmesi de söz sanatlarınızın sözde zenginliğini göz önüne seriyor.

Hala iddia ediyorum ki kusmuğum sizden daha şiirsel efendim. Üstelik benim kusmuğum oldukça şiirseldir. Misal buraya şu anda kustum sayılır bu konudaki düşüncelerimi. Gerisiniz siz düşünün.

Sözün özü; şimdiye kadarki, bilerek ya da bilmeyerek, bana ithaf ettiğiniz tüm şiirleriniz için teşekkürler.

iz sesleri

2010-02-10T00:54:00.002+02:00

bir tını yükselir kulaklarda bir anlığına. herkes susar ya hani bazen o kalabalık ortamların konuşma kaosunda. sessizlik olur. aslında o tını yankılanır kulaklarda. ama kimse duymaz. çünkü onlar inanmaz seslere ve o periye.

büyükler ne tuhaf demişti sarı saçlı çocuk zamanında bir kurguda, belki de aslında dünyanın aslında. zira sanki o inanmayanlar yaşıyor ömürlerini kendi kurgularında ve başkalarına dayattıkları kurgularda.

bir kanat çırpılıyor, bir tüy düşüyor, bir nota doğuyor topraktan ve büyüyüp çiçek açıyor, meyvesini zümrüdü anka kapıyor ya da deli dedikleri halüsinasyonlara kapılmış insanlar gördüklerini anlatıyor. onlar hasta. onlar sorunlu. çünkü onlar, görmemeleri gerektiği söylenen şeyleri varolan kurgunun devamı için görmemeleri gerektiğini algılayamıyorlar bir türlü.

ama biz ne yazık ki biliyoruz ki kurgu sıkıcı, kurgu bunaltıcı. delirmeye çalışıyoruz istemsizce bazen, deli diyorlar bize. düzelmeye çalışıyoruz oysa sadece..

sarı saçlı çocuk bizleri de görse bir gün, bakıp gülümsese, konuşsa, soru sorsa..

gormothe bizi de götürse..

ses izleri

2010-02-09T23:22:00.001+02:00

adımlarından notalar fışkıran bir peri kızından bahseder eski hikayeler. kimse görünüşünü bilmez, kimse görmez. görüş mesafesinin hemen sonundan geçtiği duyulur sadece her adımında bilinmezlikten fışkırıp birleşen ahenkli tınısıyla. adımları ve dokunuşları sesleri oluşturur, doğa kadar huzurlu sesleri, kelebeğin kanat çırpışı kadar yumuşak sesleri. iz kalmaz onun bastığı yerde, ses gelir yalnızca. takip edemezsin, göremezsin, melodi değişince nedenini ve nasılını öğrenemezsin.. sadece dinlersin.. tabii o dileyebileceğin bir yerden geçerse eğer.

derler ki sözleri öyküdür, kurgudur. derler ki sözleri, gözleridir, gördürür ve gösterir. derler ki sesi duyulmaz. derler ki kelimeleri notadır, derle ki notaları harf. kimse bilmez, hepsi sadece düşünür ve sunar. kimse görmez, duyabilenler sadece dinler her adımında fışkıran notaların bazen hüzünlü, bazen huzurlu ahengini oluşturan peri kızını..

vrak

2010-02-04T17:31:00.002+02:00

masal kurbaası oldum yine. nilüferimin üzerine oturmuş boş boş bakınıyorum. lanetliyim belki de, ama kurbaayım alt tarafı; ne bilirim. belki bir şey bekliyorum. belki zamanında masal okumuşum, onu bekliyorum.

sanırım sadece boş boş vraklıyorum..

vrak vrak vrak

şu prens iken lanetlenip kurbağa olan sonra da öpülünce yine prense dönüşen kurbağa ne tuhaf hikaye. öpücükten kasıt başka bir şey mi acaba. belki bir ödül, belki bir değişim, belki bir huzur.. ayrıca kim niye öpsün kurbaayı ya?! hmm sanırım kadın intihar amaçlı öpüyordu, zehirlenmek için. iyi mi yani kurbağaya. intihara meyilli biri tarafından kurtarıldın, sonra ona aşık oldun bir de. aferim. kurbağa kalmak daha iyiydi belki de.

oha, gaza geldim. neyse, geçti..

o değil de; vrak be yine de..

2010-02-02T15:45:00.002+02:00

Yıldız kaymasını izlemek eğlenceli olmamalı. O meteor parçacıkları hayatta kalma umuduyla yeryüzüne ulaşmak için geçmek zorunda kaldıkları atmosferde yanarken, acı çekerken, hak etsinler ya da etmesinler, biz bunu izleyip eğlenmemeliyiz. Ya da bilmiyorum. Neyse. Belki onların ölümlerini ve yükselen ruhlarını elçi yapıyoruzdur dileklerimize, ondan dilek diliyoruzdur onları ölürken gördüğümüzde..

saçmasal

2010-01-20T02:59:00.001+02:00

vakt'in zam anında, uz ve ak diyarlarda kardan siyah, kömürden beyaz aslında gri olan bir tavşan yaşarmış. bu sevimli tavşancığın anne karnından beri amacı uçmakmış. zaten fazla zıpladığı için kardeşleri tarafından çoktan aileden dışlanmışmış. ama o yılmayıp tepelerden yerlere zıplayıp, daha fazla yükselmeye çalışırmış. bir gün yine zıp oraya zıp buraya zıplarken bir cin görmüş onu.

"tavşi!" diye seslenmiş, "hişt! yarın akıllı!" diye bağırmış ardından. tavşan geriye dönüp sormuş "hangi yarın?" cin homurdanarak yanıtlamış "öbür yarın! hani peynir ekmekle yediğin ve aklında eksik kalmış yarın!" tavşan anlamadığı için alınmayı akıl edememiş ancak o dumur aralığında cin kendini toplayıp sormuş: "ne zıplarsın kuyruğunun altına iğne batmış kediler gibi?" tavşan anlamamış ve kedinin kuyruğunun altına batan iğneyi düşünmeye çalışmış ama kedi uçamayan bir canlı olduğundan aklı bunu alamış ve yine saf saf cine bakmış. cin elini alnına vurup yüzünden doğru geçirerek eliyle birlikte bir de iç geçirmiş. "ne istyorsun sen be ebleh!" demiş tavşana. tavşan sevinçle zıplayarak "uçmak!" demiş. cin saçını kaşımış, sakalını kaşımış, bıyığını kaşımış ve "buldum!" demiş. cebinden bir tutam cin tozu çıkarmış, ki peri tozu nasıl mutlu düşüncelerle uçurabiliyor falan ise cin tozu da mutsuz düşüncelerle dolu olanları yerin dibine sokma özelliğine sahiptir en basitinden, ve tavşanın üzerine serpmiş. bir toz bulutu yükselmiş tavşandan. cin usta bir ninja gibi o toz bulutuyla birlikte ortamdan sıvışırken eskiden tavşanın olduğu yerde bir ördek belirmiş. artık tavşan ya da yeni adıyla ördek hem uçabiliyor, hem zıplayabiliyor hem de yüzebiliyormuş. böylece av mevsimi gelene kadar mutlu mesut yaşamış.. bitti. gökten üç elma düştü; birini ben yerim, ötekini sen ye, beriki de sonraya kalsın.

..

2010-01-20T01:36:00.000+02:00

"Çok sıkılıp grileşse dünyam, kaleideskopum olur musun bakmam için?" dedi x, "Belki.." diye yanıtladı y içinden gelen diğer cevabı içinde saklayarak

gitsek mi ki

2010-01-18T23:33:00.001+02:00

Çıkıp gitmek istiyorum. Bir hafta dönmemek. Bir hafta uyumamak ve gezmek. Bir hafta susmadan konuşmak ve dinlemek. Görünüşü güzel her şeyin önünde durup bakmak, kelimeleri güzel herkesin öyküsü dinlemek, belki hiç konuşmamak ama izlemek ve görüntülerin kelimelerini yakalamak, olabildiğince çok nesnenin duygularını hissetmek, hislenmek, yorulmak, gülmek, ağlayana dek gülmek, göğsümü sıkıştıran o his olmadan en azından bir kez nefes alabilmek.. Sessizliği dinleyebilmek bir kere daha, sessizliği dinletebilmek..

Bunun için fazla korkağım. Bunun için fazla tembelim. Bunun için fazla hapisim. Bunun için fazla fakirim. Ve bunun için fazla yalnızım. Sanırım. Sanırım, kötü sanrılarım hep varolacak bu konuda; sanrılarım dağıtmadığı sürece kendini etrafa. Sonrasında sırf o sanrıları toplamaya bile çıkabilirim yola.

hoşçakal

2010-01-18T16:42:00.000+02:00

Gün gelecek gideceğim ve sen bunu fark etmeyeceksin.

Bazı gidişler hiç fark edilmemiştir zaten. Belki de ben tecrübe kazanmışımdır fark ettirmeden gitmeye. Ya da fark edişler hep geç olduğu için öyle geliyordur bana.

Gün gelecek, ben gideceğim.. Ve sen, bunu fark bile etmeyeceksin..

Bir yere vardığın anda çarpar gözüne oradan çıkışın yolu. Zihninde belirir bir fotoğraf karesi gibi gibi. Baştan bellidir gidişler. Hep gidilir. Hep gidersin. Hep giderim. Ve bazen, kimse fark etmez..

Bir gün gelecek, ben gitmiş olacağım.. Ve sen, bunu fark ettiğinde dönmek için çok geç olmuş olacak..

Kimin kim olduğu önemsizleşiyor bazen. Gidiyorsun, daha önce de gittiğin gibi. Ve ben bunu fark etmiyorum. Fark ettiğimdeyse zaten geri dönmen için çok geç olmuş oluyor sanki.

ne demek istediğini anladığımı sanmıyorum,

ne demek istediğimi anladığını sanmıyorum,

ne demek istediğini anladığını sanmıyorum,

ne demek istediğimi anladığımı sanmıyorum,

bitmiyor ama gidiyor. yol, yön değişiyor. zaman geçiyor. uykum geliyor. uykun geliyoruz. uyuyoruz ama ayrı yerlerde, ayrı yönlerde, ayrı yollarda, ayrı kişilerde, ayrı kişilerle..

hoşça kal ama sakın aynı kalma..

Devam et ve devam et ve devam et ve devam et

2010-01-18T01:45:00.001+02:00

Sol taraftan yükselen güneş sağ tarafa kaçan ayı kovalarken yolda ne yaptığını sorgulamak kadar aptalca bir şey olmasa gerek. En azından kargaların bile henüz kahvaltı için uyanmadan önceki bu zaman dilimlerinde olmuş olabilecek daha saçma bir şey bulunmamakta çünkü olmuş olan ilk şey bu zaten?! Sakinleşmeli. Henüz sinirlenmek için çok erken. Gün daha yeni başlıyor. Hoş, başlıyor da ne oluyor dün ve muhtemelen yarın ile aynı geçecek başka bir gün daha demek oluyor bu sadece. Neyse.. Yürümeye devam etmek gerek..

;

2010-01-06T21:56:00.003+02:00

Bir yazıya başladım. Yazı o kadar kendimdi ki, ondan korktum ve onu bıraktım.

Başlangıç için son yazmak.

2010-01-05T15:59:00.005+02:00

Fazladan ağırlık yapıyormuş gibi hissettiği vücudunu geride bırakmamak için kaslarını zorlayarak merdivenleri inmeye devam etti. Yanında hatta çok az önünde onunla yürüyüp, eşlik eden kadına baktı. Sütü fazla kaçırılmış bir kahvenin rengini taşıyan uzun, düzgün saçları ve parlar derecede beyaz teni ile zarif adımlarla iniyordu. Bir anlık hayranlıkla kadını izledi sonra yaptığı hayvanlığı anlayıp başını çevirdi tekrar döne döne inen, sonu gözükmeyen merdivenlere. "Elini başının hizasında tut." dedi kadın hafif gülümseyerek. Anlamsız gözlerle baktı, kadın kafasını sallayarak devam etti "Elini başının hizasında tut ki boynun yakalanmasının pencap kementine. Bana bakma, burada tehlike altında olan sensin. Ben dişiliğimle kurtarıyorum." dedi, sesinde iğneliyici bir tını vardı ama derinlerde bir yerde durup saklanan acıma da kendini belli ediyordu. Adam umursamadan yürüyüşüne devam etmeye çalıştı ama bu düşünce kafasını kurcalıyordu. Ötedeki devrilmiş merdivene ve sönmüş aleve bakıp kolunu kaldırdı başının hizasına. Geçene kadar öyle kaldı. Kadın bakıp gülümsedi ve "Öğreniyorsun işte." dedi. Adam sağ gözünden süzüldüğünü zannettiği ya da süzülmesi gerektiğini düşündüğü bir damla yaşı sildi, eline herhangi bir ıslaklık gelmedi. Kafasına hücum eden düşünceleri bilinçaltına atıp rüyalarında karşılaşmak adına depoladı. Yürümeye devam etti.

"Senden sonra yukarı geri çıkar mıyım bilmiyorum aslında. Merdivenin uzunluğunun yolcuya göre değiştiği de söylenir. Hatta merdivenin, varılmak istenen yerin kendisi olduğu da." dedi ve spiral merdivenin ortasına bakan adama dönüp "Atlamayı aklından bile geçirme eblek." dedi sert bir tonda. "Bak!" dedi adamı yakasından tutup kendine çekerken. Adam, hamlenin hızından dolayı tepki bile verememişti. Şaşkınlığı geçince elini başının hizasına kaldırdı ve başını hafifçe yana eğerek kadına baktı. Kadın sinirle güldü "Bana işlemez. Ben öyle bir şey yapmam da. Farkları biliyorsun. Bu yolu sen sağ sağlim yürüyesin diye seninle geliyorum. Boşa çıkartma emeğimi. Gitmenden zaten memnun değilim, beni zorlama! Sürükleyerek geri yukarı çıkartırım seni!" diye bağırdı. Sesi yankı bile yapmadı boşluğun büyüklüğünden dolayı. Adam etraftaki zift kadar koyu karanlığa baktı, kadının elini yakasından çekti ve nazikçe okşayarak indirdi. "Geldik.. Ya da buradan sonrası sadece benim yolum. Daha ileri yürümek sana zarar verir, bunu istemem. Tek bir ricam var, izin ver son bir öpücük için bana. Yandaşlığının izi dursun her daim dudaklarımda ve onlardan çıkan sözlerde. Sonra git, geri dön eski hayatına sen." dedi adam ağlamaklı ve isteksiz sesiyle. Kadın sadece baktı, adam uzanıp kadını yanağından öptü. "Hoşçakal eski dostum, hoşçakal Latrenu.." dedi zoraki bir gülümsemeyle. Kadın tüm gücüyle sarıldı ve kulağına fısıldadı "Tanıdığım en aptal insanlardan biri olduğunu tanıştığımızda söylemiştim değil mi sana?" dedi. Adam gülerek "Her anımda da hatırlattın bunu bana.. Sevdiğimde de, sevildiğimde de, güldüğümde de, üzüldüğümde de.." dedi. "Her sevişinde ve sevilişinde.. Hepsinde aptaldın zaten." diye ekledi kadın titrek sesiyle gülmeye çalışarak.

Sonra adam yürüdü merdivenlerden aşağı. Kadın olduğu yerde kaldı. Adam karanlığa karışırken kadın silikleşip kayboldu basamaklarda. "Gerçek olsan, gerçekten ilginç olurdu.." diye mırıldandı adam. "Hoşçakal Latrenu.. Giden hangimiziz bilmiyorum doğrusu ama, hoşçakal.. Belki de elveda.."

Merdiven karanlıkların içinde devam etti sonsuzluğa doğru durmadan. Adam gözlerini kapadı ve yürüdü. Aşağı mı yoksa yukarı mı yürüdüğünü anlayamadığını fark edeceği ana değin yürüdü. Sonra durdu ve koştu. Yol bitmedi ama öykü bitti.

Masalımtrak saçmalama

2010-01-05T03:02:00.001+02:00

[02:46:11] Eshevar says:

Vaktinin zamanında, diyarların uzağında hatta uzakların da ardında bir ülke varmış. Ormanları hep yeşil, dereleri hep sulu, suları hep tatlıymış ülkenin. Bir dağın etrafına kuruluymuş tüm ülke kimse bilmez neden. Dağın da tam tepesindeymiş kale, sanki sırf işkence olsun köylülere diye.

[02:48:10] Eshevar says:

İşte bu ormanları hep yeşil, dereleri hep sulu, suları hep tatlı ülkenin tepesinde kale olan bir dağın içinde, bir şovalye yaşarmış. Bu şovalye diktatör, faşist, zalim, acımasız, vejeteryan düşmanı, bağnaz, sıkıcı, çirkin, hödük, kötü ve güçlüymüş.

[02:49:29] Eshevar says:

Masalın zamanından 4 vakit önce bu diktatör, faşist, zalim, acımasız, vejeteryan düşmanı, bağnaz, sıkıcı, çirkin, hödük, kötü ve güçlü şovalye; komşu ülkenin masum, sevimli, pembe, mor puantiyeli, böğürtlen kokulu, minik, şeker, cana yakın, sıcak ve ateş püskürtebilen ejderhasını kaçırmış.

[02:50:52] Eshevar says:

Komşu ülkenin neidüğü belirsiz yöneticisi masum, sevimli, pembe, mor puantiyeli, böğürtlen kokulu, minik, şeker, cana yakın, sıcak ve ateş püskürtebilen ejderhasının kaçırıldığını geçen 4 vaktin 2,5. vaktinde ancak algılayabildiği için; 3. vakitte haber salmış "tez gidin kahraman bulun" diye.

[02:53:02] Eshevar says:

Çığırtkanlar seslerinin ulaştığı her yerde kaba etlerinin arasından kan alınır gibi bağırarak olayı duyururlerken bir sınırda; yavuklusunun başlık parasını biriktirmeyi kendine en ulvi görev edinmiş, beyaz atlı, parlak zırhlı, karizmatik bakışlı, haşin yanaklı bir prenses olayı duyunca neidüğü belirsiz yöneticiden ayrıntılı bilgi almak için saraya yol almaya başlamış.

[02:54:46] Eshevar says:

Neidüğü belirsiz yönetici yaptığı slayt şovlu konferansta olası kahraman adaylarına bu diktatör, faşist, zalim, acımasız, vejeteryan düşmanı, bağnaz, sıkıcı, çirkin, hödük, kötü ve güçlü şovalye ve ormanları hep yeşil, dereleri hep sulu, suları hep tatlı ülkenin tepesinde kale olan dağı ve diğer şeyler hakkında bilgi vermiş.

[02:56:06] Eshevar says:

Bunun üzerine topluca yola çıkan kahraman adayları, yolda birbirlerini çekemeyip birbirlerinin kuyusunu kazmaya çalışmaktan 0,6 vakitlik yolu 1 vakitte alarak geciktikçe gecikmişler.

[02:56:36] Eshevar says:

En sonunda bir grup kahraman diktatör, faşist, zalim, acımasız, vejeteryan düşmanı, bağnaz, sıkıcı, çirkin, hödük, kötü ve güçlü şovalyenin kalesine girmiş.

[02:56:54] Eshevar says:

-bu kısım masal hedefi olan çocukların ahlak ve zihinsel sağlığı için sansürlenmiştir-

[02:58:22] Eshevar says:

Bu efsanevi çarpışmadan zaferle çıkan yavuklusunun başlık parasını biriktirmeyi kendine en ulvi görev edinmiş, beyaz atlı, parlak zırhlı, karizmatik bakışlı, haşin yanaklı kahraman prenses, masum, sevimli, pembe, mor puantiyeli, böğürtlen kokulu, minik, şeker, cana yakın, sıcak ve ateş püskürtebilen ejderhayı bir yangın söndürücü biberon ile birlikte taşımak suretiyle kendine familiar yaparak, yavuklusunun şehrine dönmüş ve yaptıklarını anlatmış.

[02:59:05] Eshevar says:

Yavuklusunun babası olayları öğrenince beyaz atlı, parlak zırhlı, karizmatik bakışlı, haşin yanaklı kahraman prenses ve asum, sevimli, pembe, mor puantiyeli, böğürtlen kokulu, minik, şeker, cana yakın, sıcak ve ateş püskürtebilen ejderhadan korkaran saf elemanı prensese yavuklu etmişler.

[03:00:36] Eshevar says:

Neidüğü belirsiz yönetici, şovalyeyle savaş esnasındaki yaptıkları nedeniyle halk tarafından tahttan indirilmiş ve yerine lakabı çok uzun prenses, sersem köylü oğlan ve eblek ejderha geçrilmişti.

[03:00:49] Eshevar says:

Onlar erdi huzura, biz gidelim uyumayaa..

Kafein perisine msn'den masal denemesi

zam anım

2010-01-04T23:32:00.004+02:00

ruhsuz, duygusuz, hissiz, düşüncesiz, fikirsiz, bilgisiz ve ..
ve ejderha
ve hayalet
ve düşmüş bir melek
ve ruh
ve düş
ve tanrımsı
ve sanrımsı
ve ördek
ve şövalye
ve kurgu
ve bekleyen
ve dinleyen
ve ben

sıkıldım

2010-01-01T20:31:00.002+02:00

tepki deneyleri yapmak istiyorum. ne bileyim sokakta gördüğüm insanlara "afedersiniz üç saniyeliğinize mantığınızı ödünç alabilir miyim? *üç saniye bekleme süresi* teşekkürler!" deyip kaçmak falan. ya da abidik bir uğraş bulup o şekilde etrafta gezmek. yoyoyla dolanırken eskiden ilginç tepkiler alıyordum, sıkıcılaştı o da. burning hands atmanın yollarını bulup, güvenli bir versiyonunu hazırlayabilirim aslında kendime. açık alanlarda şov yaparım, heh.. ne bileyim, müzik aleti falan çalabilsem sokakta bir gün, sürekli onu çalarım hem akşamına yorgunluğumun ardından bir iki şey içecek para çıkartırım hem de eğlenmiş olurum gelip izleyenlerle falan. ne yazık ki hem sesim kötü hem de müzik konusunda yeteneksizim..

aslında evet, ilgi çekesim var ama amacım tam olarak ilgileri üzerime toplamak değil daha çok insanların tepkilerini görmek, eğlenceli geliyor çünkü bu bana. eğer 2012'de herşey bitecekse o zamana kadar cidden eğlenceli bir şeyler yapabilmiş olmak istiyorum doğrusu, bitmezse de gençliğimde genççe bir şeyler yapabilmiş biri olarak anmayı isterim kendimi ilerisinde. pek çocuk olmadım sanırım, tam olarak çocukluk nedir bilmiyorum. evet, küçüktüm hatta hala çok büyük sayılmam ama yaşlıyım, ruhum yaşlı.

en son ne zaman gerçekten eğleneceğim bir şey yaptım çok emin değilim. eğleneceğim derken, böyle çılgınca bir şey gibi. geçen gün bir balonu nargile dumanıyla doldurup onunla oynadım. bu, 0,00002 gibi bir şey işte yapmak istediklerimde. ama ben eylemimin 1, 10 falan olmasını istiyorum. daha eğlenceli, daha fazla aklımda yer edip her seferinde beni güldürecek bir şey..

kaç gündür cebimde 2-3 balonla dolaşıyorum. canım sıkılınca onlarla oynuyorum, bağırdığım kişi beni duymazsa arkasından yetişip balonu hafif şişirip az hava kaçırmasın sağlayarak balonun tiz bir ses çıkartarak beni duymalarını sağlamaya uğraşıyorum falan(sanırım fazla sessiz konuşuyorum şu aralar yine..)

sıkı can iyi değildir, fazla sıkınca patlar..

vuu

2009-12-31T01:14:00.003+02:00

Ya gerçekten 2012'de her şey bitecekse? Buna göre yaşamaya karar verdim. Öpüyorum hepinizi senenizin son kalan gününde. Hakkını vermeniz dileğimle gününüzün ve senenizin, bir güne sığdırabildiğinizce. Sonrasında da bu seneden daha iyi senelere ^_^

bir anlık hayal

2009-12-29T21:50:00.001+02:00

Bugün bir adam gördüm metrodan inerken. Sırtında kocaman bir çanta, muhtemelen içinde çadır olan, mat benzeri bir hede, balık oltası falan vardı. Üzerinde tuhaf, cüppemsi bir şey giyiyordu çeşitli ayrıntıları olan ama kalabalıktan dolayı ayrıntılara bakamadım. Elinde asamsı bir baston vardı, renkli ip, boncuklu birşeyler sarılmış tutma yerinin hemen altına falan. Bir an, "negzel ya, ne eğlenceli olurdu böyle bir set hazırlayıp rastgele gezmek" dedim. Garipsedim, hep düzenli hayatlara özenirdim ben. İlk defa canım öylesine çıkıp, otostop çekerek Antalya'ya gitmek; oradan da doğuya doğru gezmek istedi. Sonunda Karadeniz'den doğru da geri dönerdim falan belki. Sırtımda büyük bir çanta, elimde bir yürüyüş sopası, şans, biraz para, belki depolanmış bir şişe şarap ya da cigara bıkkınlık içeren kriz anları için, sebepsiz mutlulukla birlikte öylesine gezip yeni yer ve insanlar görmek. Ne ilginç, bir iki ay öncesine kadar ne kadar uzak olup şimdi ironikçe, ne kadar ilgi çekici bana..

Kıyıya vuran şişedeki mesaj

2009-12-22T18:02:00.004+02:00

Issız bir adadaki son kağıta yazılmış, kapağındaki mantar sıkıca kapatılmış boş şarap şişesinin içindeki gizli mesaj olsam.

Okyanusların enginliğinde, dalgaların üzerlerinde kontrolsüzce dolaşsam.

Denizin durgun zamanlarında bana göz kırpan balıkları izlesem.

Dalgalar dağları aşmaya çalışırken üzerlerinde belirip göğe yükselsem.

Ve tabii sonra sakince yere insem..

Bir şişenin içine gizlenip denize bırakılmış mesaj olsam.

Özgürce dolaşsam.

Sonra tıpkı masallardaki gibi, ulaşmam gereken yere ulaşsam..

Şişeye hapsolup denizde başıboş dolaşan bir mesaj olsam.

Amacıma ulaşmak için boğulmayı göze alsam.

Doğru kişinin bulması için dualar, ağıtlar yaksam.

Sonunda bulunup okunsam..

Ne gerek var ki, vazgeçtim şimdi..

..

2009-12-20T20:56:00.004+02:00

Dayanamamaya başladım sonunda, kıyametimin bir alameti gibi bu. Sinirlendiğim tüm o ne olduğunu bilmediğim şeyleri görmezden mi geliyorum yoksa görmüyor muyum bilmiyorum. İhtiyaç duyduğum anda ihtiyaç alanımdan kaçanlara onlara ihtiyaç duyduğumu söylemeye utanıyorum. Belki farkında bile değillerdi bunun, umurumda değil. Ya da umurumda olmasa keşke hep..

Yorgunum.. Yoruldum, dinlenemedim, kendime gelemedim..

Kişilerin içine girmedikçe, konuşmadıkça sıkılıyorum. Konuştukça, paylaştıkça, gördükçe daha da çok sıkılıyorum. Ailem, arkadaşlarım, tanıdıklarım.. Neyse..

Kimse alınmaz umarım bunu okuyanlardan..

Gitmek istiyorum tamamen. Bunu çok istiyorum. Hiç olmadığı kadar çok. Keşke bir yolum olsa..

bu belki de bir kurgudur hepsi bunların? (: neden olmasın ki?

Sör Talkalot'un Hikayesi Bölüm 1

2009-12-17T00:15:00.003+02:00

Üçgen Masa Şovalyesi Özenti Sör Talkalot'a ulaştı haber

Lafsalata Şehri'nin yorgun habercisinden

"Ejderha!" Diyordu haberci. "Korkunç, kocaman ejderha!"

Korkudan tutulmuştu dili, biraz da yorgunluktan kurumuştu tabii.

Sör Talkalot yaverine seslendi "Göğün en parlak yıldızları atında yelesi gümüş tozları serpilmişçesine parlayan, kutsanmış çelikten dövülmüş nallarıyla toprağı dövüp dize getiren, cesur, güçlü, asil atımı hazırla!"diye.

Ama tecrübeli yaver o cümlesine başlarken gitmişti hazırlamaya

Zira bilirdi ki, Sör Talkalot başladı mı konuşmaya asla bitmezdi.

Haberci soluklanırken çıktı Sör Talkalot yola

Kısa kesti veda konuşmasını kimse yok diye etrafta

Zaten çoktan saklanmıştı insanlar onun gidiş konuşmasından kurtulmaya

Altı nala sürmeye çalışır gibi, ilerde yedi nala sürdüğünü anlatacağını bile bile imkansızlıklar nedeniyle dört nala sürdü atını.

Dereyi aştı, tepeyi aştı, yolda dört beş genç ve masum prensesi kurtardı

En sonunda Lafsalata Şehrine vardı.

Şehre bakınca korkudan inleyen, titreyen, kabuslardan uyuyamadığını düşündüğü halkı gördü.

Ve sonra duydu.

Korkunç, yeri göğü inleten; içleri ürperten, düyleri diken, ağaçları sallayan, beşikleri titreten gürültüyü duydu.

Parlak zırhı içinde o bile bir anlığına irkildi.

Yandan geçen yaşlı adam bakıp "Alışırsın, alışırsın.." dedi..

tıkandım şimdilik, belki devam ederim sonra hikayesine..

Karmaşık düşünceler arasında

2009-12-10T23:16:00.003+02:00

O kadar masum bakıyordu dokunamadım ona, üzüldüm onun için.. Sinekliği yerine koyup kendi kendine çıksın diye pencereyi açtım minik sinek için.

Onca zaman destek oldun bana. Dimdik durdun yanımda herşeye karşı, sağlam bastın hep yere. Bükülürken, düşerken destek oldun bana herşeyinle. Ama anlıyorum; yoruldun ve yıprandın artık. Fark ettirmemeye çalışıyorsun ama kayıyorsun sen de o ağırlık altında bazen. Ben ağır geliyorum artık sana. Anlıyorum seni, merak etme; hiç kızmıyorum. Asıl kızması gereken sensin hatta. Senden çok özür diliyorum sevgili bastonum. Sen dinlen artık duvardaki yerinde. Bak, bu yeni bastonum. Torunun say onu.

Mario gibi hissediyorum kendimi. Etrafta hoplayıp zıplayıp boruların içinden kayıp kaleye koşuşturuyorum. Tehlikeler atlatıyor, uçurumlardan atlıyor, dikenli abuk yaratıklardan kaçıyorum. Mantarları yiyor, kafa buluyor; mantarımtrakların üstüne zıplayıp onları eziyorum. Para kazanıyor, kazandıklarımı bir anda harcıyorum hayata. Sonu ise aynı, aptal bir yaratık çıkıp; "Prenses aslında başka kalede!" diyor. Zaten prensesi bulunca da ne değişecek ki; prense benzer halimiz yok. Şişko, çirkin ve pala bıyıklıyız. Yuvarlanıyoruz ilerlemeye çalışırken. Vermez bile bize. Öpücük yani. Öyle işte..

Bir kutu tealight alıp, kalabalık bir sokağa çıkıp insanlara çeşitli bahanelerle onları satmaya çalışmak istiyorum. Misal: "Bu mumların yapımında heblek otu yağı kullanıldığı için stresten arınmanıza yardımcı olurlar yaktığınızda." ya da "Arkadaşımızın prostat ameliyatı için para topluyoruz." ya da "Van'a dönüş bileti için para topluyoruz!" hatta "Bu mumları yeterince satarsak MSN paralı olmayacak." gibisinden bahaneler. Merak ediyorum bir günde ne kadar alan çıkar, ne yorumlar gelir. Ama o kadar cesur değilim, yardım gerek..

Evim olsun istiyorum.

Karakter yaratmaya ihtiyacım var. Oyun oynatmalı, öykü yazma yeteneğimi geri kazanmalıyım. İçimde yaşamak isteyen yüzlerce kişilik hissediyorum. Keşke onları normal hayatıma aktarabilseydim, eğlenceli olurdu onları yaşamak. Ama etrafımdaki insanlara bu işkenceyi yapmak istemiyorum doğrusu nedense.

Bu aralar pek bir dışa vurumcuyum duygularımı, hayır mı şer mi bilemedim. Beni uzun zamandır tanıyanlar garipsiyorlar sanırım bu durumu. Gülümsüyorum ben de onlara.

Sıkıldım, uykum geldi, ders çalışmam gerek. Öf.

Keşke su, bedeni temizlediği gibi zihnim ve ruhumu da temizlese banyo yaparken..

karamsar gecem

2009-12-09T22:30:00.002+02:00

Fark ettim de anlaşılmak adına ne çok şey kaybettirtmişim kendime. Ne gerek varmış ki buna?..

Kafama birşeyleri takmışım ve bunların ne olduklarını hatırlamıyorum. Çok mu yukarı asmışım nedir ki bakamıyorum? Sarsıntı vakti kafama düşmelerinden çok korkuyorum..

Kendime karşı ne kadar dürüst olduğumu ölçtüm bu gün. Kendim, benden daha güçlü ve daha zekiymiş. O herşeyi çözmüş, ben beceremedim bir türlü..

Bu gün sahil sessizdi. Havada gri bir renk vardı. Rüzgar ses taşımıyordu. İnsanlar konuşmuyordu.

Bu gün yalnız kalmayı çok istedim.

Bu gün kendimi çok yalnız hissettim.

Bu ikisini aynı anda hissetmeyi nasıl becerdim?..

Bir anımı hiperaktif, yaratıcı, neşeli geçirirken neden bir diğeriri yorgun, boş, melankolik geçiriyorum?.. Anlam veremedim hala. Boş olmak çok sıkıcı. Sanki tüm düşünce yeteneğim alınmış, tüm yaratıcılığım ve muhakeme yetim yok olmuş gibi hissediyorum.

Bu gün eve gitmeyi hiç istemedim.

Bazen bir bankta oturup sabaha kadar kıpırdamadan durmak geliyor içimden. Sadece oturup, gözlerimi karşıya dikip durmak. Düşünmeden, konuşmadan, bir şey yapmadan.. Ama mevsim kış, hava soğuk ve yine ama bunu yapamayacak kadar sıkılganım..

Yapacak hiç bir şeyim yokmuş gibi hissetmek çok sıkıcıymış..

Evet, bu gece depresifim ve neden hiç bir fikrim yok. Ne sabah, ne öğlen ne de akşamüstü böyle değildim.

Tatil istiyorum.

Huzur istiyorum.

İlgi ve şevkat istiyorum. Ama bunu kendimden mi yoksa dışarıdan mı görmek istediğimi bilmiyorum.

Saçmalayabilme yeteneğimi geri istiyorum. Özgürce, umursamazca, bir şeyler anlatabilerek saçmalama yetimi tekrar kazanmak ve hiç kaybetmemek istiyorum.

kafamdan geçebilecek bazı şeyler

2009-12-06T18:44:00.003+02:00

-yıldızların ardını göstermeyi teklif ettim ama gösteremeden bittim. sonsuzluğumda, gözlüklerim ve resimlerimle kaldım yalnızca.

-kafamda sahneler canlanıyor kelimelere dökemediğim, tersine dönmüş dünyam. eskiden kelimeler canlanırdı sahnelere dökemediğim; daha eğlenirdim o zamanlar.

-baktığım şeylerde anlamadığım şeyler görüp ürküyorum. ürkmekten nefret ediyorum. onları görmek istiyorum. artık görmek istiyorum. kendime nedense görmeyi yasakladığım o şeyleri tekrar göstermek istiyorum. eski gücümü geri istiyorum.

-bilinen anlamlarla yaşamıyor olmak isterdim. beni anlık huzuruma ulaştıracak anlık davranışım yanlış anlaşılmazdı böylece. ama her ne kadar o yanlış anlamayacak bile olsa bizler hala bilinen anlamların dünyasındayız. aslında öyle anlamıyor olsa da o anlamı da bilecek. o anlamı da bileceğim. o anlamı herkes görecek. ya da o anlam, başka bir yerden gelip beni geri itecek..

-causal relatonship gerek belkim

-depresiflikteki ironiyi görüp gülebilen çok az kişi olsa gerek. yoksa bana depresif yaftası yapıştırmazlardı sanırım. acaba dışarıdan gerçekten öyle mi gözüküyorum?.. niye benim gösterdiğim şeklimi göremiyorlar.

-konuşmaya alıştığım dillerden sıkıldım. her zamanki konuşmalar sıkıcı geliyor artık. bir farklılık arıyorum, tarifye sözcüklerim yetmiyor. sözcüklerin ardını istiyorum ama çevremki kimsenin görebileceğine inanmıyorum. inanmadığım için güvenmiyorum. güvenmediğim için korkuyorum. korktuğum için hiçbir şey yapmıyorum. sadece oturuyorum ve oturuyorum ve oturuyorum.

-düşünmek istemediğim şeyleri gün içerisinde yeterince istemsiz düşünüyorum. lütfen bir de geceleri rüyalarımda karşıma çıkmasınlar.. lütfen, rüyalarımı rahat bırakın. sizler olmadan bile yeterince işkence gibiler bana..

-aynadaki adam geri geldi. ateşkes halindeyiz, ikimizin de arkasında sakladığı elinde birer bıçak var ama. doğru anı bekliyoruz. şu anda birlikte yürümek zorunda kaldığımız taşlı yolu bitirdiğimizde saplayacağız. kim bilir hangimiz daha hızlı olacak.

-yazılarıma depresif diyorlar. karamsar diyorlar. saçma, ben çok eğleniyorum yazarken. neden onlar okurken eğlenmiyorlar?

-dünya çok gürültülü. yapay gürültüler tırmalıyor kulaklarımı. alt sokaktan geçen araba, yan apartmandaki klima, üst kattaki kapının açılışı, borulardan geçen sular, yeni kapanmış sobanın sıcaktan genleşmiş ve eski haline dönmeye çalışan metal parçaları.. dünya çok gürültülü..

-4 cümlede tıkanan yüzlerce yazıya başladım son günlerde. hiçbirinin devamı gelmedi. hepsi klavyenin delete tuşunun gazabına uğradı. RIP hepsine.

-sıkıldım..

Karabasan

2009-12-05T02:20:00.000+02:00

Kapının ardında ayak seslerini duyuyorum. Yavaş ve derin nefesler alıyor. Omzu duvara sürtülüyor. Duyuyorum onu, buraya geliyor. Işık bedenine takılıp gölgesinin kapının ardını göstermeyen camına vurmasına neden oluyor. Soğuk yüzüme vuruyor. Esintinin nereden geldiğini anlamaya çalışıyorum bir an, sonra fark ediyorum ki içime işliyor soğuk. Zaten içimden geliyor, yüreğimden yükseliyor. Kalbimden bedenime pompalanıyor. Bu, korkunun soğukluğu olsa gerek.. Kıpırdamadan bekliyorum. O da aynı şeyi yapıyor olmalı. Gözlerimi kapatmayı deniyorum, olmuyor. Adrenaline yoruyorum göz kapaklarımın açılma arzusunu. Hala üşüyorum, yorganı yüzüme çekesim geliyor, kıpırdayamıyorum. Kolunun hareket ettiğini görüyorum, kapıya uzanıyor. Elini kapı koluna koyuşunun sesini duyuyorum. Odanın saklanılacak, kaçılacak yerlerine gidiyor gözüm; bulamıyorum. Yorganıma sarılıp köşeye kıvrılmak, herşey bitene kadar kendimi yatağın kenarına gömmek istiyorum; olmuyor. Gözlerimi kapatmak istiyorum, kapanmıyor. Kapı açılıyor. Gıcırtısı zihnimde yankılanıyor. Bir saniyelik o sesi saatlerce yaşıyorum bir an için. Nefesim kesiliyor. Boğuluyorum. Kapıdan ışık sızıyor. Gözlerim kamaşıyor. Gözlerim kararıyor. Kaskatı kesildiğimi hissediyorum. Bulanıkça elinin bana uzandığını görüyorum. Elinde bir şey var, tehlikeli.....

Gözlerim boş tavana açılıyor. Titriyorum. Üzerimdeki yorgan açılmış, terlemişim. Kapıya bakıyorum, kapalı. Güneşin doğmadan önceki son sigarasını içtiği zamanlar olmalı. Ayazı hissediyorum kemiklerimde. Üstümü örtüyorum hemen. Sabah rüyamı anlattığımda alacağım "Kıçın açıkta kalmıştır ki anlattığına göre kalmış da" tepkilerine gülsem mi kızsam mı düşünceleri içinde uykuya dalıyorum. Gördüğüm kişinin kim olduğunu hiç düşünmemeye çalışıyorum ve başarıyorum. Belkide başaramıyor sadece yazmıyorum.

Science of Sleep

2009-12-01T23:10:00.005+02:00

Filmden alıntı sözlerdir, spoiler olduğunu düşünebilirsiniz belki diye uyarayım önceden.

Stephane: [Shows 3-D glasses ] You can see real life in 3-D
Stéphanie: Isn't life already in 3-D?
Stephane: Yeah but, come on.

---------------

Stephane: Hi, and welcome back to another episode of "Télévision Educative". Tonight, I'll show you how dreams are prepared. People think it's a very simple and easy process but it's a bit more complicated than that. As you can see, a very delicate combination of complex ingredients is the key. First, we put in some random thoughts. And then, we add a little bit of reminiscences of the day... mixed with some memories from the past.
[adds two bunchs of pasta]
Stephane: That's for two people. Love, friendships, relationships... and all those "ships", together with songs you heard during the day, things you saw, and also, uh... personal... Okay, I think it's one.
[Red smoke comes out of the pot]
Stephane: There it goes. Yes! Yes.
[coughs]
Stephane: Okay, we have to run.

---------------

Stephane: In dreams, emotions are overwhelming.

---------------

Stephane: P. S. R. Parallel Synchronized Randomness. An interesting brain rarity and our subject for today. Two people walk in opposite directions at the same time and then they make the same decision at the same time. Then they correct it, and then they correct it, and then they correct it, and then they correct it, and then they correct it. Basically, in a mathematical world these two little guys will stay looped for the end of time. The brain is the most complex thing in the universe and it's right behind the nose.

---------------

Serge: A heart that sighs has not what its desire.

---------------

Stephane: The brain is the most complex thing in the universe, and it's right behind the nose!

---------------

Stephane: This girl is at once all the women that broke my heart. She is so beautiful and generous, and she's asking me to leave... because she is dumping me.

Stéphanie: Why me?
Stephane: [Stephane covering his face with the pillow] Because everyone else is boring. And because your different.

Sonuncusu favorimdir.. Severim bu filmi, belki de sadece o söz yüzünden ama olsun. Ha bir de şey vardır, en önemlilerden benim için: "Can you hold my hand? I can't sleep.."

Anka kuşu kışın uyur.

2009-11-25T18:06:00.004+02:00

Tanrısı sonbahar olan bir din yarattım yeniden doğuş için ölümü kutsasın diye. Tüyleri sönük anka kuşu oldu amblemi. Her sonbahar ölüp, ilkbaharda dirilmek için kışı dinlenerek geçirmesinin hem sembolik hem de gerçek anlamını tartışan, benimseyen, uygulayan ve anlatan müritleri belirdi etrafta. Kahverengi tonlarını seçtiler kendilerine giymek için. Kül rengini kutsal saydılar. Külle vaftiz ettiler birbirlerini kışın başında. Yüzlerine çizgiler çektiler. Kimse yanmadı o küllerin hazırlanmasında.

Canlıyı korurdu onlar, ölü olana saygı duyar ve dünyanın döngüsüne katılmasına yardımcı olurlardı. Kış gelirkenki kül festivalinde sadece ölü, kuru otlar ve odunları seçerlerdi yakmak için. Kimsenin eli yanmazdı bu festivalde. Kutsal olan ateş değil küldü, yeniden doğaya katılmak üzre bekleyen. Oluşan kömürdü kutsal olan. İlkbahar gelirken yakılıp etrafında dansedilen..

Kışın korunmayı, birlik olmayı; yazınsa çalışmayı benimsemişlerdi kendilerine. Gelişmek, uyum sağlamaktı felsefeleri. Kimseye zarar vermeden, kimseden zarar görmeden yaşamak..

Ölüm kutsaldı onlar için bir son olarak. Yakarlardı ölülerini, küllerini rüzgara bırakırlardı yeniden doğsun başka bir yerlerde diye. Parçaları solunup sevenlerinin içinde, bir parçaları olarak kalsın; yaşadığı yere dağılıp oradan hiç ayrılmasın diye. Yaşam ölümden daha kutsaldı onlar için. Ama ölüm kutlanırken doğum sessiz geçerdi. Onlara göre doğum ve yeni başlangıç zaten yeterince büyüleyici ve etkileyiciydi..

Tanrısı sonbahar olan bir din yarattım yeniden doğuş için ölümü kutsasın diye. Tüyleri sönük anka kuşu amblemli..

Ve sonra onları o kadar sevdim ki, bozulmasınlar diye onları oldukları gibi bıraktım.. Çünkü onlar da biliyor ki herşeyin bir sonu vardır. Yeni başlangıçları hazırlaması için varolan sonlar. Onlar sonlanmasın diye onları bıraktım.. Eğer devam etseydim onları düşünmeye, bir süre sonra yok olacaklardı çünkü.. Bu nedenle, şimdilik onları yazmayı burada bıraktım.

Tanrısı sonbahar olan bir din var bir yerlerde, yeniden doğuş için ölümü kutsaması için varolan..

Uyuyorum

2009-11-21T19:30:00.002+02:00

Bugün dışarı çıktım değişiklik olsun diye. Hava çok sıcaktı, üşüdüm. Zaten çok da havasızdı etraf. O kadar oturdum ki bacaklarım yoruldu. Yanımda gelen vahşi köpek kafasını bacağıma dayayıp elimdek tasmasını çekiştirince bir sorun olduğunu anladım. Kulağımda kapalı müzikçalarıma yarın yüklemeyi düşündüğüm şarkılar geliyordu yandaki henüz açılmamış dükkanın fişi takılmamış radyosundan. Sonra müzikçalarımın kulaklınlarını taktım, kaldığım yerden dinlemeye devam etmeye başladım. Bir süre yürümeye devam ettim zihnimde dururken. Tasmayı yanımdakine verdim geri. Ona baktığımda yolun karşısında durduğunu gördüm. Koluma dokundu, zihnim yoluna devam etti. Birlikte yürüdük.

Yolda yine kayboldum. Başağrımı başlatmak için bir ağrı kesici attım ağzıma. Çiğnemesi eğlenceli bir şeker gibi yuttum onu. Sonradan tekrar doldurulmuş su şişemden biraz içtim. Beş dakika kadar içindekinin su olup olmadığından emin olmayı denedim. Olmamasını o kadar çok istedim ki..

Beklendiğimiz kafeye beklenmedik bir şekilde vardık. Tanıdığımız yabancı insanların yanına oturup sessiz muhabbetlerini dinliyorum. Söylecek tüm şeylerimi sessizce kendime söylüyorum, duymuyorlar.. Yabancılaşmışım yakınlarıma, onlardan biraz uzaklaşmam gerektiğini düşünüyor ve bunu planlıyorum onlara biraz daha yakınlaşmak amacıyla. Uymayacağım programlar ekliyorum geleceğime. Yaparım diyorum kendi kendime.

Soğuk yanan sobanın karşısına geçiyorum evime dönünce. Artık etrafımda dönmeyen kelimelerimi arıyorum yatağın altında, bulamıyorum. Kelimeler eskisi kadar canlı değil, tozlanmış ve paslanmışlar sanki. Gözümü yaşartacak kadar başım ağrıyor. Gerçekliğimden kopmaya başlıyorum. Gözlerim kapanıyor. Gözlerimi açıyorum, başkalarının dayatılmış gerçekliğine uyuyorum. Rüya görmekten çok ama çok korkuyorum..

,

2009-11-17T17:02:00.003+02:00

Dün yine öldüm. Uyumadan önce hiç fark etmemiştim, uyandığımda hatırladım. Neredeyse her gün olduğu gibi, dün de aynı şeyler oldu ve ben öldüm. Rutine bağladı artık sanırım bu, alışkanlık yaptı hayatımda. Kaderimin yazmanı her gün farklı kelimeler bulabiliyorken bu ölüm için ben niye bulamıyorum? Kelimelerim neden küstü bana, ne yaptım ki onlara? Evet, dün ben yine öldüm. Mermisi bitmiş bir silahşörün çatışmanın ortasında kalışı gibi kelimesiz kaldım. Hatta bu normal bir şeymiş gibi davranıp ertesi güne kadar fark etmedim bile! Ne kadar acı verici..

Depresif değilim ben. Kelimelerimin geldiği yerin kronik bir depresyon problemi olduğundan şüphelenmiyor değilim ama. Aslında mesele olumsuz düşünme değil de gün içerisindeki olumluluğumu dengelemek için olumsuzluklar içine dalma ve olayların zıtlarını görme eğilimimdir belki. Ya da sadece kılıf uyduruyorumdur.

Kılıflandırmak. Olaylara olmayan nedenler bulmak. Olaylara olmayan mantıklı bir neden oluşturmak. Agnostik düşünceye sahip bir kişi için böyle bir tabir gerçekten varolabilir mi peki? Sonuçta kılıfın aksini iddia edemezsin zira sana göre doğru ki öyle kılıfladın ama sen kılıfladığın için aynı zamanda yapay. Kafamı karıştırmaktan bazen büyük bir haz alıyorum.

Bazen nedensiz yere çok sıkılıyorum..

Bu yazıyı neden yazdım hiç ama hiç bilmiyorum..

kaka teknoloji

2009-11-16T19:55:00.002+02:00

Anları kağıt parçalarına sığdırmak için kullanılan fotoğraf makinalarına suç atarlardı bu işlem esnasında ruhlardan birer parça çaldıklarına dair. Resimlere "ne kadar canlı çıkmış" yorumunun nedeni de budur belki de. Ya da fotojenik olmayan insanların resimlerde kötü çıkmasının asıl nedeni ruhlarını diğerlerinden daha iyi korumalarıdır belki? Mankenler, fotomodeller için zaten dejenere denmez mi genelde; ya ruhları da öyleyse?..

Peki tüm bunların dışında fotoğraf makineleri dijitalleşirken resimler 1'ler ve 0'lara gömülüyorken onlara yakalanan ruhlar şimdi ne oluyor?..

Belki de çağın şeytanı teknoloji, cehennemi de bilgisayarlardır..

ya da sadece hiçbir fotoğrafımın bana benzememesi hatta neredeyse hepsinin kötü olmasına bir kılıf uydurmaya çalışıyorumdur?

Nasıl oluyor da?..

2009-11-14T20:58:00.001+02:00

Ne desem bilemedim, tüm gün başım ağrıdı bu gün.

Düşünmemeye çalışmak üzerine düşündüm bolca.

Her cümleden sonra enter'a basıp satır atlayarak yazımı uzun göstermek istedim biraz.

Baze

n cümle sonunu beklememek, anarşist yaklaşmak da isterim bu olguya diye korktum, yazgeçtim.

Evet, tam vazgeçecekken bir yazım hatasıyla yazgeçtim; yazdım ve geçtim. Şimdiyse tıkanmış aklıma baş başa kaldım..

Çok pis bir şeyler yazasım var. O kadar pis olmalı ki kokmalı böylece fark edilebilir, farklı bir yazı oluşmalı diye düşündüm ama aklıma yazacak temiz bile olsa hiç bir şey gelmedi. Sıkılıyorum. Kendi kendimi sıkıyorum. Beni sıkmasına izin veriyorum bazı şeylerin.

Nasıl oluyor da bazı şeyler hem baş ağrıma neden olabiliyor hem de onu geçirebiliyor?.. İronk ironk..

tuhaf bir gün bu gün

2009-11-11T16:03:00.003+02:00

Gün boyu farklı yerlerden tanıdığım, uzun zamandır görüşmediğim bir sürü insanla karşılaştım. Tuhaftı. Eğlenceli mi değil mi bilemedim zira bazılarının isimlerini hatırlamakta zorlanırken bazılarının hatırlayamadım bile.. Adını hatırlayamadığım insanların adımı hatırlamaları çok tuhaf geliyor bana. Tamam, benim isimlerle büyük bir problemim olduğu doğru, sürekli görüştüğüm insanların bile bazen isimlerini hatırlayamayabiliyorum ancak en son beş sene önce gördüğüm/konuştuğum insanların adımı hatırlaması hatta bu insanların bazılarını o beş sene önceki dönemde yalnızca bir ya da iki defa görmüş olmam durumu benim için daha da tuhaflaştırıyor. Nasıl başarıyorlar bunu, ben de yapabilmek isterdim. ... Yalan, istemezdim. İsimleri hafızamda tutmanın çok işe yarayacağına inanmıyorum bazen. Kişileri hatırlamak daha önemli bence. Kimdi, nasıl biriydi, ne yapmıştık, ne konuşmuştuk falan. İsimleri yerine bunları net hatırlak daha iyi bir şey bence. Bunu yapabiliyor muyum, emin değilim ama...

İnsanlar tuhaf varlıklar. Kim ne zaman yanında, ne zaman değil anlamak ya da anlamaya çalışmak çok zor. "Düşen birine herkes yardım eder ya etmeyi vaadeder ama kimse düşerken elini uzatmaz.." gibi bir şeyler demişti birileri zamanında. Neyse..

O değil de; arkadaşımın iki tane kedisi var. Biri uzun ve yumuşacık tüylü, canayakın öteki biraz yabani ve uzak. Canayakın olan kucağıma geldiğinde öteki de karşımdaki koltukta duruyordu. Kucağıma gelen kediyi bir süre sevdim o da tatlı tatlı mırıldandı. Sonra kıçını dönüp diğer kedinin yanına gitti. Bir süre onunla oynadı ve tekrar kucağıma geldi. Yine bir süre kendini sevdirip gitti ve öteki kediyle oynadı. Ondan sonra tekrar kucağıma gelip onu sevmem için elimin altına girmeye, kafa atmaya çalıştı. Bir süre sevilince yine gitti. Yarım saatten fazla bunu yaptı. Çok merak ettim. Yanımdayken diğer kedi hakkında ne düşünüyordu ya da orada benim hakkımda ne düşünüyordu. İki tarafta da oldukça mutlu gibiydi ama sürekli yer değiştirdiğine göre bir sorun olması gerek, değil mi? Çok şey hatırlattı hayatımdan bu görüntü bana..

Yolda rak ettim ki tarihim tekerrürümden ibaret. Sorunlarımın temeli aynı, sıkıntılarımın temeli aynı, insanların bana yaptıklarının özü aynı, şanssızlıklarım aynı.. Şaka gibi.. Umarım bu konuda bir şeyler yapabilirim..

Her neyse; her ne kadar sürç-i lisan ettiysem, kafa şişirdiysem, laf soktuysam, can sıktıysam, zaman kaybettirdiysem affola.

Zombi koyunlar

2009-11-09T23:11:00.002+02:00

Yollar kalabalık... Etrafına, hatta önüne bile bakmayan insanlarla dolu heryer. Omuz atanlar, burun buruna çarpışacak gibi yürüyenler, yerlerdeki olmayan tümseklere takılanlar, sürü psikolojisiyle koyun gibi ilerleyen koyun gibi insanlar. Nereye gittiklerine dikkat etmeden, ezbeledikleri ya da önlerindekileri takip ederek yürüdükleri bu yoldalar. Bir anlığına dursam, ardımdaki onca kişi domino taşı gibi birbirine çarpar muhtemelen. Ya da şuradan sola dönsem, kim bilir kaç kişi istemsizce takip eder beni. Ama uyum sağlıyorum, yolumda yürüyorum. Onlar gibi, koyun gibi..

Merdivenleri iniyoruz topluca, sıra bekliyoruz topluca, topluca bozuyoruz bazen o beklediğimiz sırayı, topluca öflüyor, topluca sıkılıyoruz. Kaybolmuş bireysel tepkilerimiz. O kadar girmişim ki içine sistemin, ben de me'liyorum onlar gibi, topluca..

Onlarca insan etrafımda, onlarca sözde birey. Kişiliklerini kaybetmiş, tiplemeye dönüşmüş ruhsuz varlıklar. Zombiler, robotlar.. Tiksindiriyorlar, sinirlerimi zorluyorlar. İçimdeki vahşet hissini uyandırıyorlar. Acımıyorum onlara hiç. Yaşlısına, çocuğuna, kadınına, erkeğine, hastasına, hamilesine.. Hiç birine acımıyorum. Duygusuzum onlara, duygusuzlara karşı. Belki vardır aralarında bunu fark edenler. Vardır aralarında gerçekten birey, kişi olanlar. Ama kurunun yanında yaş da yanar, ne yaparsın. İpe gidiyor elim, tutuyorum sıkıca. Patlayasım geliyor, metro gelmeden. Tüm insanlar burada beklerken patlamak. Patlayışımla birlikte herkesi beraberimde götürmek istiyorum. İpe asılıyorum, bir damla yaş akıyor gözümden.

Patlıyorum, sinirlerim boşalıyor. Gelen metronun rüzgarı yüzüme vururken ben, kolyemin ipini çekiştiriyorum. Gözümden akan yaş kuruyor. Sinirlerim patlıyor, duygularım patlıyor, sabrım patlıyor, ben patlıyorum.. Kimse fark etmiyor.. Oracıkta ölüp, o zombi koyunlardan biri oluyorum. Düzensiz sıraya kaynayıp vagona atıyorum kendimi. Vagondaki herkes gibi boş bakışlarla yoluma gidiyorum. Ben, artık ben değilim..

klişe konu, kötü cümle kurumları ama uzun zamandır yazdığım ilk öykü -__- bariz kötü oldu bu. üzgünüm. neyse, öyle işte. daha yakında daha cici bir yazı eklemeye çalışacağım ama (:

Biri bana tatlı yapsın >.<

2009-11-05T23:18:00.005+02:00

Uzunca bir süredir canım sürekli tatlı istemekte. Çevremdeki insanları bu konuda bilgilendiriyorum ancak pek şanslı değildim şimdiye kadar. Bu nedenle açık ilan vermeye karar verdim. Tatlı karşılığında:
-Hikaye yazabilirim
-Oyun oynatabilirim
-Oyun oynayabilirim
-Dert dinleyebilirim
-Moral vermeye çalabilirim
-1-2 bira ısmarlayabilirim
-Saçmalayabilirim(bazen çok başarılı olabiliyorum bu konuda)
-Sıkıntı gidericilik yapabilirim(denerim yani en azından)
-Muhabbet edebilirim(çok iyi değilimdir ama bunda)
-Sessiz kalabilirim(sükut altındır-mış)
-Yazı yazabilirim(demiş miydim bunu?)
-Çeviri yapabilirim(bir miktar ingilizcem bulunmaktadır)
-Herhangi bir konuda yardımcı olmaya çalışabilirim
-Danışmanlık hizmeti verebilirim
-Ders çalıştırabilirim(kendi derslerime çalışmamam dersleri bilmediğim ya da sırf çalıştırmak için öğrenmeyeceğim anlamına gelmez.
-Alternatif hizmet robotluğu(v4.2'ye kadar) gerçekleştirebilirim(açıklaması uzun bunu.. daha önceden benden duymuş olanlar vardır ama sanırım tanıyanlardan)
-Şehrin görülesi noktalarını gezdirip, rehberlik yapabilirim
-Yemek yapabilirim(acemiyim bu konuda ama)
-Boş vaatlerde bulunabilirim
-Herhangi bir facebook oyununu oynamaya başlayabilirim(recuit olurum, gift yollarım falam)
-Reklam yapabilirim(blogum var işte! ya da msn de falan yayımlarım bir şeyler)
-Kısa süreyle tapınabilirim(kahraman ilan ederim, ilah kabul ederim falan. ama tatlısına göre değişir. tatlı çok güzelse zaten bu direk gelir bonus olarak)
-Kitap ödünç verebilirim(sanırım)
-Tarot falı bakabilirim(ciddiyim. kartların hepsini ezberleyemedim, kitaptan yardım alıyorum hala ama olsun)
-Gıdıklayabilirim
-Çirkin karalamalar yapabilirim(koyun çizerim mesela)
-Araştırma yapabilirim(i know google)
-Online Comic arşivi paylaşabilirim
-Kahve ısmarlayabilirim(türk kahvesi, kızlarağası, findanda pişen cici kahveler.. hmm..)
-Karakter ya da npc hazırlayabilirim
-FRP oynatabilirim(baştaki oyuna bu da dahildi ama olsun)

Karşılıklar ve bunların istedikleri fazlalıklar tatlının türüne göre artmaktadır. Misal daha güzel tatlıya karşılık daha fazla emek harcanır. Tatlıların güzellik sıralamasıysa:

Çikolata ve kahve ihtiva edenler > çikolatalı tatlılar > sütlü tatlılar > kekler > şerbetli tatlılar > kurabiyeler > şekerlemeler > içecek şeklinde olanlar

gibisinden, çok tercih edilenden az tercih edilene doğrudur. Jöle, hazır yaş pasta, toz halinde satılıp süt müt eklenip yapılan şeysiler gibi tatlılar tarafımdan çok sevilse de her zaman bu anlaşma tipleri için o kadar değerli kabul edilmemektedirler ancak şansınızı deneyebilirsiniz.

Telefon, msn, yorum, mail ya da istenilen herhangi bir şekilde başvuru yapılabilir. Genelde önce tatlı sonra hizmet şeklinde çalışma planlanmaktadır.

Not: Tatlı kişiler bu tatlı sıralamasının en üstünde bir yerlere eklenebilir ancak kişisine göre değişmektedir tabii. Bazı tatlılar göreceli olabilir :3

radyo

2009-11-04T15:45:00.001+02:00

2009-10-25T23:34:00.001+02:00

Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
İşte,bunun için korkuyorum;
Beni de sevdiğini söylüyorsun...

William Shakespeare

alıntı yapacağımı hiç düşünmezdim buraya ama hem şair hem de şiir fazlasıyla hakediyor bunu..
bi' de fazla empati kurdum söz ile..

Geri Dönmek

2009-10-18T22:49:00.004+03:00

Etrafta tur tehberinin gösterdiği yolu izleyerek dolaşan insanları gözardı ederek taş yola girdi. Yüzlerce yıllık kayaların arasından saygısızca çıkan otlara baktı öfkeyle. Bembeyaz taşların üzerini örten, onları gizleyen doğaya küfretti kısa ve çeşitli bedensel organları içeren şekilde. Yıkılmış sütunların yanından geçti dokunarak onlara. Ciğerlerine tarihi doldurdu hava yerine. Eski yolda yürüdü ağır ve sağlam adımlarla. Onlara çıplak ayakla basıp daha iyi hissetme isteğini bastırmak için eliyle sıvazladı yerdeki düz, sırası bozulmuş taşları. İlk anın sersemliğini üzerinden atınca elindeki haritadan nerede olduğuna baktı. Varmak istediği yere gelmişti.

Yola ve yıkılmış yapıya baktı. Gözlerini kapadı. Gördüklerini kafasında yerleştirdi. Etrafa saçılmış parçaları yerlerine koymaya çalıştı. Yapının ilk halini tekrar oluşturdu. Hepi topu dört beş basamaktan oluşan ama şimdi iki basamağa düşmüş girişi geçip binaya girdi. Odaları gezdi yavaşça. Üst kata çıkan merdivenlerin olduğu yere gelince durdu. Etrafına baktı. Artık orada olmayan merdivenlerin üzerine çıkıp üst katı düşledi. Odaları gezdi yine. Eşyaların yerlerine baktı. Sonra birine girdi. Pencereden dışarıyı izledi biraz. Geri dönüp kapıyı kapadı. Masanın üzeridekileri düzeltti. Yatağa uzandı ve lafını bitirdi ".. kısaca demek istediğim; özür dilerim.."

Gözlerin açtığında etrafındak gürültücü, şaşkın ve korkmuş kalabalığa baktı. "Tansiyonum düşmüş olmalı." dedi titrek bir sesle. Onu oradan götürürlerken geriye bir bakış attı. Uzun zaman önce bitirmesi gereken bir iş tamamlamanın verdiği hazla tamamlaması gereken diğer hayatlarını düşündü. Son yaklaşırken ruhu artık huzur bulmalıydı..

çok kötü oldu ya..

AnkaCon notları

2009-10-13T19:07:00.003+03:00

Ne öğrendik: Ankara'yı sevmiyorum, Ankara bana göre bir şehir değil, Ankara'da hayatta kalma yüzdem oldukça düşük, Afyon soğuk.

Perşembe gecesi yola çıktım, gecenin 4'ünde Afyon'un ayazında titrerken insanların "Ahah, İzmir'li bu kesin" bakışları ve laflarıyla güldüm ve sabahın köründe kirli, kuru havasıyla Ankara'ya vardım. Cuma oluyor yani, neyse.. Orta Dünya ya gittim, gördüm, yemeğini yedim.

Aralar pek yok. Çoğunlukla kafam conda ve oyun senaryolarındaydı. Cumartesi günü 10.00 gibi con alanına gidip etrafta farklı yerlerden tanıdığım insanlarla görüştüm, güldüm eğlendim falan. İlk günkü oyunum Otostopçunun Galaksi Rehberi temalıydı, havlumla gittiğim oyuna oyuncuların da havlularıyla gelmeleri beni oldukça sevindirdi (ve normal hissettirdi). İkinci günkü Kene ve Camarilla konseptli oyun hakkında dönen onca dedikoduyla ve arada kulağıma gelen otostopçu oyununun nasıl olduğunu merak edilişiyle bolca ego tatmin ettim. Uzun süre beni idare eder bu gaz sanırım ^_^

Akşamında şöringerin kedisi(tam adını yazmaya üşeniyorum) diye bir yere götürüldük tatlı bir müzik, bilardo masaları hatta tekken ve street fighter arcade hedesiyle süfer bir mekan. İzmir'e de böyle bir yer istiyorum. Nargile falan da vardı. Çatısı parça parça olup açılabilir olduğundan sigara içilebilme işin de halletmişlerdi. Güzeldi falan. Öyle işte..

İkinci gün son anda senaryoda yapılan değişiklikler, eklentiler vs derken heyecan küpü olarak alana vardık. Beklediğim kadar olmasa da iyi bir oyun oldu. Hazırladığımız senaryodan bayağı br koptuk ama olsun. Neyse, öyle işte. İzmir cici şehir.

Keşke İCON ve YıldızCon'a da gidebilsem :/

AnkaCon!

2009-10-08T02:23:00.002+03:00

ankacon a gidiyorum, gelince convention raporu yazacağım hatta belki de. neyse, öyle işte..

2009-10-07T01:55:00.002+03:00

4 ya da 5 ayrı yazıya başladım ve vazgeçtip sildim. Writers blockumun etkileri internet sansürüyle yarışıyor sanki. Yazamıyorum, konuşamıyorum, mütemadiyen sıkıcılaşıyor ve sıradanlaşıyorum sanki. Bakış açılarımın hepsini kaybetmiş gibiyim. Kitap okumamaktan falan mı acaba diyorum artık. Zira bir süredir okumuyorum tembellik edip ne yazık ki.. Söyleyecek hiç bir şeyim yokmuş gibi sanki hayata, hiç bir yorumum yokmuş gibi etrafa.

Ve bu çok can sıkıcı bir şey!

Öylesine bir dışavurayım dedim kendimi. Her ne kadar sürç-i lisan ettiysem ve zaman kaybettirdiysem affola.

Hayat Ağacı

2009-09-23T01:15:00.000+03:00

Düşen her yaprakta ayrı bir günüm, ayrı bir anım var sanki. Ama kurumuşluk götürmüş tüm eski izleri; okunmuyor, görülmüyor hiçbiri. Elime alıyorum, ufalanıyor tatlı bir çıtırtıyla. Görüyorum, yok olmuyor; dağılıyor yalnızca rüzgarla etrafa. Dağılıyor bilinçaltımın düzlüklerine, dağlıklarına hatta belki de rüyalarıma.. Her darbe bir rüzgar gibi vuruyor üstüme. Her rüzgarda daha çok yaprak düşüyor ağaçtan. Yere iniyorlar. İstemsizce basıyorum üzerlerine. Hareket etmemeye çalışsam da, giriyorlar bir şekilde ayaklarımın altına ki ne mümkün zaten etmemek hareket burada. Mütemadiyen dolanıyorum etrafını ağacın ve her seferinde farklı görüyorum etrafı. Etraf mı değişiyor yoksa ağaç mı hiç bilemedim. Ama yapraklar ve kalıntıları hep aynı.. Fark edilmeselerde görünüşle, hatta değişse bile görünüşleri; hala hissedebiliyorum aynı olduklarını.. Burada hep sonbahar var, tıpkı hep ilkbahar olduğu gibi aynı anda. Her adımımda bir yaprak açıyor. Her esintide de onlarcası düşüyor. Tuhaf bir döngü gibi sürüyor..

Ve ben hala umutla bekliyorum; ne zaman tekrar çiçek açacak ağacım acaba diye..

Vitrindeki heykel

2009-09-23T00:22:00.004+03:00

Ufak bir çocuk gördüm yolda yürürken. Bir dükkanın vitrinine, süs olun diye konuşmul küçük heykelciğe ulaşmaya çalışıyordu camın arkasından masumca eğlenerek ve inatla. Ne kadar sevimli değil mi?.. Kasap dükkanının vitrinine konulmuş minik, sevimli bir kuzu heykelciğine ulaşmaya çalışan küçük, masum bir kız çocuğu..

Hayat acımasızmış, hatırlayıverdim..

.

2009-08-21T09:22:00.002+03:00

eskiden bazen güzel şeyler yazabildiğime inanırdım, artık buna o kadar da inanmıyorum.(nokta)

Balıkçının anı

2009-08-06T01:53:00.001+03:00

Karşı kıyı puslu.. Göz gözü görmüyor derler ya, öyle olsa gerek oralar şimdi. Gemilerin silüetlerini seçiyorum gri perdeden. Hareketsiz. O kadar durgun ki, zaman durmuş sanki denizde. Dalgaların bile sesi gelmiyor neredeyse. Nefes alıp verişimin yankılarını duyuyorum kulaklarımda. Soğuktan uyuşmuş bedenim, hissetmiyorum. Bir salınıma vermişim kendimi gitmiş, sallanıyorum farkında olmadan yerimde. Uç noktasında kopup uçacağım bir salıncak gibiyim, uçabilecekmiş gibi hissediyorum kendimi. Bedenim, ağırlığı, ağrısı, acısı, varlığı yük oluyor bana. Sallanıyorum istemsizce. Sallanıyorum sessizce. Nefes alıp vermediğimden emin değilim şu anda. Belkide yavaşça kopmaya başladım bedenimden. Turunculaşıyor etraf. Mavi ve turuncunun bir birleşimi içinde buluyorum kendimi. Ufka dokunuyorum, ufku tadıyorum, ufku kokluyorum, tadıyorum, dinliyorum, hissediyorum ama kalbimle..

Minik teknemde, üzerimde tuzdan katılaşmış battaniyem; donmak üzereyim. Ayak parmaklarımı hissedemiyor, oynatamıyorum. Ellerim acıyor. Ölmek, böyle bir şeydir belki de diye geçiyor zihnimden. Bir anlığına huzur geliyor aklıma sonra yaşamaya zorunlu tutulduğum ve kendimi yaşamaya zorunlu tuttuğum hayatı hatırlıyorum, geçiyor.. Oltamı toplayıp gecenin ve denizin bana hediyelerine bakıyorum. Yaşadıklarım mutlu bir hayal olarak rüyalarımın arasına yerleşmek adına kayboluyor bilinçaltımda. Evime dönmek için motorları çalıştırıyorum. Etrafa son bir kez bakıyorum gitmeden. Keşke burayı mimleyebilsem diyorum, mimlesem de tekrar gelebilsem.. Ama deniz, aynı deniz hep. Her yeri farklı.. Zaten akıntı sürekli değiştirecektir bu noktayı. Belki de bu yüzden uyandım zaten.. Neyse..

Uçan poşet

2009-08-04T01:01:00.002+03:00

Rüzgara kapılıp uçan poşetlere imreniyorum bazen. Yaratılış amaçlarının tamamen dışında, özgür ve hatta saçma bir şekilde uçuyorlar şehrin üzerinde. Belki pisleniyorlar, tozlanıyorlar ama uçuyorlar özgürce etrafta. İplerle yere ya da kişilere bağlanmış, başkalarının sürüklediği uçurtmaların yanlarında uçuyorlar. Koca koca binaların yalnız ve mutsuz teraslarının ve çatılarının üzerlerinde uçuyorlar. Kuşların yanından geçiyorlar.. Rüzgar bitince de kim bilir nereye düşüyorlar.. Rüzgar ne tuhaf yön veriyor hayatlarına.. Belki de yalnızca onları yerlerinden söküp kopartan ve de sürükleyen rüzgarın zavallı esirleriler ama öbür ihtimal çok daha güzel geliyor bana..

Düşleyen kuş

2009-08-03T14:26:00.001+03:00

İnce camdan bir dalın ucuna konmuş minik, utangaç bir kuş misali bakıyorum etrafıma. Daldan çatırtılar geliyor. Anlam verip veremediğimi anlayamıyorum. Ben, ben değilim sanki. Etrafı izliyorum. Yalnızca izliyorum. Bekliyorum. Ne olduğunu hatırlamadığım ama beklemem gerektiğini bildiğim bir şeyi bekliyorum. Hatırlıyormuş gibi bekliyorum.

Gözlerimi kapıyorum, uyanıyorum.. Ama aslında hiç bir şey değişmiyor..

meh..

2009-08-02T23:27:00.002+03:00

sanırım eğlenceli bir şey yazamama gibi bir özrüm var..

ya da

'writers block strikes back!'

Şişedeki deniz

2009-07-30T13:56:00.002+03:00

Şişelerin içine yerleştirilen gemi maketleri üzerine bir süre düşündükten sonra odasında bulduğu boş şarap şişesini aldı, masanın üzerine yatay şekilde koydu ve sabitledi. Seyretti.. Dinledi.. M. bir süre bekleyip sonra sitemle sordu: "Ne yapıyorsun sen?" Huzurlu bir gülümsemeyle cevap verdi: "Denizi izliyor ve sessizliğini dinliyorum, geminin ve insanların kargaşası olmadan daha huzurlu.."

Tembel!

2009-07-30T12:37:00.006+03:00

Yapılacak o kadar çok iş var ki; bulaşık(x2), temizlik, havalandırılması gereken bir ev, görülmesi gereken insanlar ha bir de midem doldurulmak istendiğini belirtiyor mide duvarımı çimdikleyerek ama bilemedim, ayrıca banyo da yapmam gerek yakın bir zamanda. Pfftt.. Üşengeçliği geçti bu, bariz tembellik denmeli buna artık.

Başım ağrıyor, üşeniyorum, uykum var, midem bulanıyor, nazlı ve tripliyim, hıh!

Aslında o değil de, sıkıldım ben...

Ya da hayat ne tuhaf, vapurlar falan.. Vapura binesim var..

O da değil de aslında; sanırım "Hayatı yenileme projesi" içerisinde ufak bir boşluğa girdim ve yeniden düzenleme yapmam gerekiyor. Yeni eğlence ve uğraşlar bulmalı ayrıca bir ay kalmış sınava eşşekler gibi çalışmalıyım ama nerde bende o azim değil mi? Öpüyorum hepimizi..

Sevgiler: An itibariyle baskın çıkmış melankolik, tembel ve aç alt benlik.

Düşünceler

2009-07-30T02:30:00.002+03:00

"Egzoz dumanı dalgaları çarpıyor duvarlarıma. Korna ve insanların seslerinin beton sokaklarda yankılanıyor. Sokak lambalarının ışıltısı dolduruyor etrafı. Karbonmonoksit doluyor ciğerlerime çektiğim derin nefes ile. Sigara dumanı, is, toz.. Hayat ne güzel.." dedi Şehir Bağımlısı.

"Denizin (o kirli) kokusu, taşlara vuran (o çöp dolu) dalgalar, insanların (yapmacık) gülüşleri ve (içi kötülük dolu) sıcak (gibi görünmeye çalışan) bakışları ile hayat güzel (bulunmak zorunda bırakılıyor bize).." dedi Benliğini Tam Olarak Bastıramamış Adam.

"Gürültücü komsuların sesleri, önünüzde yürüyüp içtikleri sigara dumanını istemsizce yüzünüze çarpan yayaların verdiği koku, gereksiz yerlerde gereksiz hız yapan şöförlerin yarattığı doku, etrafa saçılmış çöplerin görüntüleri, genetik açıdan bozulmuş yiyecek ve içeceklerin tatsız tatları.. Her duyuya hitabeden yeni olgular getirdi bize çağ.." dedi Zamanı Yakalayıp Kabullenmeye Çalışan Adam.

"Suni deri, yapay kürk, yapma çiçek, yapmacık duygular, gereksiz ev yapımı sosyal maskeler, yapısı değiştirilmiş bitkiler, tüysüz ya da küçültülmüş kediler ya da köpekler, yalanlar, bilgisayar üzerinden yazı temelli konuşma programları, insanlar.." dedi ve lafını bitiremedi İnsan.

"Klima kötü kokutuyor. Vantilatör saçma bir şey. Kola ve türevleri zararlı, meyve suları 'doğala özdeş hede' saçmalıklarıyla süslü kalmış." dedi ve konuşmaktan vazgeçti Sıkılmış Adam.

Ve daha pek çok ses ve yorum ve düşünce ve bakış açısı..

Şovalye ve hırsız

2009-07-17T12:11:00.005+03:00

"Tanrım.. Ne işim var benim buralarda?.." Bu cümleyi aklından yetmişaltıncı geçirişiydi son bir dakika içerisinde. Etrafındaki günahkarlara baktı. "Korkudan karanlığa sığınmışlar hepsi. Gerçeği ve ışığı göğüsleyecek cesaretleri yok hiçbirinin!"diye geçirdi aklından. Önünde yürüyen siyah pelerinli adam, sanki onu duymuş gibi bir bakış attı bir an. Sert, donuk bakışlarıyla karşılık verdi ona. Üstündeki kirli, kara kıyafetlere takıldı yine gözü. Işıltılı, parlak zırhını özlediğini hissetti içinde. Bir nefes alımlık sürede hatırladığı en hisli duayı mırıldandı sessizce iç huzurunu geri toparlayabilmek için.. Bu kokuşmuş şehirde, daha çok yolu vardı.

"Sürgün şovaye.. Düşmüş şovalye.. Tanrım, gerçekten düştüm mü gözünde? Ben hala sana inanıyor ve senin yolunda ilerlerken, nasıl ve neden böyle suçlamalarda bulunuyorlar bana? Sabrım ve inancım tam, amacım ve kararlılığım kesin, umudum ve gücüm hep yerinde. Sayende.. Peki ama neden böyle oldu her şey?.."

Kapıya kadar getirdiklerinde kapının iki yanına çekildiler. O siyah pelerinli adam ile keskin bir bakış çatışmasına daha girdiler kısa süreli. Eğer gözler birer kılıç olsaydı, kıvılcımlar kaplamıştı her yeri o çatışmada çarpışan iki keskin kılıçtan dolayı. Başını çevirip onu hakettiğini yaşamdan ve tanrılardan bulması için kendi haline bıraktı. Perdeyi aralayıp kapıdan içeri girdi. Arkasında, yol boyunca kendisine nefretle bakmış insanların neden olduğunu anlamadığı bir biçimde acıyarak baktığını gördü. Duydukları merhamet ya da korku ya da başka bir şey değildi. Kendilerinin içeride yaşadıklarının gözlerine vuruşuydu bu. Anıların canlanışı ve yaraların bir anlığına tekrar açılışı.. Sonra geçti, herkes normale döndü..

İçeriyi ağır bir tütsü kokusu kaplıyordu. İlk nefeste keskin kokuyu hissetti. İkincisinde ciğerlerinde yalnızca duman vardı. Üçüncüyü tam olarak alamadı, boğulduğunu hissediyordu. Dördüncüde biraz alıştı, ciğerleri yanıyordu. Beşincide başının döndüğünü fark etti. Altıncıda hafif bir sarhoşluk kapladı bedenini. Yedincide düzeldi. Yorulmuşdu, dinlendi. Işığın değişimine alışan gözleri içeriyi taradı. Kahverengi elbisesi içinde kahverengi ipek saçlı kadını gördü. Bu güzel kadına selam vermek için eğilmeye yeltendi, vazgeçti. Hafifçe başını eğdi yine de; en azından bunu yapayım diyerek. Bir süre bakıştılar. Bir an aslında.. Ama bu, şovalyeye bir ömür gibi gelmişti..

"Al.." dedi kadın sert ama bir damla merhamet taşıyan bir ses ile. Şovalye kendisine uzatılan siyah kadifeye sarılı hançere baktı. Ucunda kurumuş kan vardı. Anlayamadı. "Al ve gidip onurunu geri kazan şovalye; buralara yakışmıyorsun." dedi emreder bir tonda. Şovalye anlamaya çalıştı, başaramadı. Nerede açık vermişti? Üzerindeki her amblemi saklamış, üstüne sinmiş temizliğin ağır kokusunu gizlemek için çamurda yatmış, konuşmasını yöreye göre düzeltmiş, yeni birisi olmuştu bu iş için. Ama bir yerlerden açık vermiş olmalıydı. Kekeledi. Kadın gülümsedi, yaklaşıp soğuk eliyle şovalyenin yanağını okşadı. Şovalye diz çöktü, selamını verdi kadına. "Gözlerinde doğruluk var, izinde yürüdüğün yolun sahibine yakın ve onun düsturlarına bağlısın. Git ve onlara doğruları göster. Onurunu, mevkiini, adını, yerini, saygını geri kazan. Dış görünüşe bakanlar ve bilgisiz olanlar anlamaz, görmezler. Hadi, git şimdi." dedi kadın. Sesi farklı çıkmıştı. Nazik, kibar. Işıltılı bakmıştı gözleri. Sonra hepsi geçti. Karşısındaki yine hırsızlar loncasının korkulan lideri oldu. Kahverengi ipek saçlı kadın. Kahverengi, ipek bir boğma teli. Güzel, narin, ölümcül.. Şovalye kalktı. Bir şeyler söyleyecekti ki, kadın parmağıyla ağzını kapattı şovalyenin. Ve şovalye gitti.

"Maneviyat kazanmak için maddiyat çalarım.

Saygı adına sürünür, hayat adına yaşam alırım.

Doğruluk için kandırır, yanlışa karşı yalan kullanırım.." diye mırıldandı gerisini hatırlamadığı eski andı kadın. "Ey parlayan ilah, yolunda yürümek için herşeyi göze almışı; düstur uğruna doldan sapana tercih mi edersin? Etmezsin. Yol gösterir ya da yolu gösterecek olana giden yolu gösterirsin.." dedi ve güldü. "Kim derdi ki bir hırsız ve bir şovalye aynı kutsal yolu yürüyebilir?.."

geri okumasını yapamayacak kadar üşengecim.. yorgunum.. uykuluyum..

Çelişkili sabah

2009-07-17T11:51:00.004+03:00

Sevimli oldu!

İğrenç oldu..

Biri boş olmak üzere 20 aromalı nefes hazırladım bir kenara, üzerine çeşitli şeyler karalanmış orjinal kutusunun içinde. Her biri ayrı bir ana yönelik olup ayrı bir aroma ve hissi çağrıştırsın diye umduğum 20 nefes. Biri, ilki boş.. Başlangıçların güzel olması gerektiğine inanırım ben. Sonrasının nasıl olacağına kişi kendi karar verebilir; ama başlangıçlar güzel olmalıdır bunun için. Bu yüzden ilk nefes düzgün, olağan, normal. Diğerleriyse desenli, farklı ve özgün.

Aptal bir kutu dolusu zehir. Şık gözükmesi için cicili bicili ya da ağır abi kılıklı kılıflara konulmuş konsantre zıkkım ruloları işte altı üstü! Üstelik nasıl, niye ve nedense artık, espritüel olmaları için zorlanmış ama bir halta benzememiş pek çok saçma yazı ve çizim barındırmakta üzerlerinde artık. Çok sıkılmış olmalıyım bunu yapabilecek düzeye geldiğime göre. Farklı yapılmaya çalışılmış her biri ama neden? Can sıkıntısı? Saçmalama arzusu? Yapay sevimlilikler? Üstelik ilki dalga geçer gibi normal bırakıldı bir de. Niye, diğerleri süpriz olacak sanki, taşıdığı umut bu sanırım. Fakat yok öyle bir şey.. Her şey ortada.. Her şey basit.. Her şey saçma.. Bir kutu dolusu zehir işte sadece..

Farklı tınıların ahengi bir cümbüş ve uyum oluşturuyor kulaklarımda, zihnim rahatlıyor. Hayatın sesi geliyor biraz daha uzaktan. Neşe dolup, dudaklarımla belirtiyorum bunu yeni güne ve dünyaya.

Gürültüler doluyor beynimin içine. Dışarıdan gelen şehrin kargaşasının acı çığlıkları bir yanımdan saplanıyor kafama. Dudaklarım büzülüyor acıyla. Bitsin diye dua ediyorum bir süredir adını anmadığım o kavrama.

Tatlı bir uyku bastırıyor üzerime. Hazırlayıp saklanmış minik hediyem kenarda duruyor masumca. Sabırsızım..

Yorgunluğun ağır gülleleri üzerimde. Kutulanmış zehir kenarda duruyor. Neden bilmem, korku doluyor bir yerlerden içime bir anlığına bazen. Sonra geçip gidiyor geldiği gibi hızlı ve saçmaca.

Heyecanlı ve sabırzısım!

19 tanesi süslenmiş 1'i boş bırakılmış 20 tek sigara. Üzerindeki yazılar çarpıtılmış, değiştirilmiş, yer yer süslenmiş bir paket. Ne gerek var ki?.. Güzel bile olmadı..

Bu gün iyi biri olmaya ve günü iyi geçirmeye karar verdim az önce!

Her zamanki gibi tuhaf bir gün.. Muhtemelen çok da sıkıcı olacak..

Hayat ne tuhaf, vapurlar falan.. Değişik yaşamlar, değişik vapurlar, değişik değerler, değişik istekler, değişik keyifler.. "Yapmam" dediğin şeyleri yapabilme isteğini göstermek yer yer başkaları için. Hayat ne tuhaf, vapurlar falan..

Maskeli Balo

2009-06-19T00:25:00.005+03:00

Baloya pencereden girdim ve yine kimse fark etmedi. Saçmalıyorlar artık bu güvenlik konusunda. Beş yaşındaki çocuk bile buraya girip herkesi öldürebilir. Kendileri bilirler, ne diyeyim.. Doğru insanları kullanarak onları uyardım bir kaç defa. Ve şimdi, sıfır güvenlik önlemi ile: Maskeli balo!..

Maskeler her yerde.. Gözlerin etrafını, burunları ve bazen ağızları kaplayan maskeler. Soyluların o koca burunlarını ve alaylı bakışlarını, gözlerinin yanlarındaki kırışıklıklarını gizleyen maskeler. Sahte tebessümlerini gizleyen maskeler. Maskeli baloları çok seviyorlar çünkü rahat oluyorlar.

Etraf sahte insanlar dolu. Ahlaksız, bozuk, bedenlerini piç etmiş kişiler.. Bir de bana piç derler.. Sör Georald mesela: maskesinden tanımadığı o genç ve güzel vücutlu kadın, 20 yıl önce peydahladığı ve başkasına baksın diye üzerine para vererek attığı kendi kızı. Hani şu, şu anda fingirdeştiği. Ve Leydi Sallen'e bakın: yine ağlamış, yüzü kırmızı. Muhtemelen tüm yüz boyası akmış. Gözlerinin kırmızılığını alerjisine bağlıymış gibi davranıyor. Muhtemelen bir alerjisi bile yok. Ve Lonear, cebine attığı o gümüş çatalı kimbilir kime satacak. Ne kadar da kirli gözüküyor bu insanlar buradan. Benim maskemin altından..

Anons ediliyor rahip ve rahibelerin gelişi. Tanrıların kutsanmışları.. Hepsinin de maskelerinin altında kendi sırları..

Ama o nedir? Bir kolye görüyorum. Alev alev yanan bir yürek. Yürek tamam ama kolye?.. Tıpkı O'ndaki gibi.. Ama biraz farklı?. Fakat O'ndaki gibi..

Yaklaşıyorum bir şekilde ona. Dansa kaldırıyorum. Maskesi bir şeyler gizliyor. Acı görüyorum, ayrılık görüyorum, giz görüyorum, sırlar görüyorum, korku görüyorum. Ve o bana bakınca, gümüşi maskemin üzerinden kendini görüyor. Benim gördüğüm gibi değil, görmek istediği gibi. Tuhaf.. Maske bana insanların görmek istemeyebileceğim yönlerini gösterirken onlara görmek isteyeceklerini gösteriyor niyeyse. Ben güvensizliği görürken onlar güvenilirliği görüyorlar bazen. Korku görmek isterken, korkularını görüyorlar. Tuhaf..

Dans etmeyi biliyor mu emin değilim. Garip dans ediyor. Farklı bir dans. Ayak uyduruyor ama, tuhaf yine de. Etrafta insanlar izliyorlar bizi. Yüzü olmayan adam ve tanımadıklarını kadını..

Ve dans bitiyor..

Etraf yine eski iğrenç halinde. Midemi bulandırıyor. Kusasım geliyor bazen. Gördüklerim bana olmaktan kaçındıklarımı gösteriyor. Balkona sığınıyorum. Bu lanet maske bana nefes aldırmıyor..

Kahyadan ona yaptığım daveti belirten notu almış olmalı ki yanıma geliyor, balkona. Belki o gördüklerimi görüp anlayabilecek biridir. Ama peki o kim?.. O kolyenin onda işi ne?..

Ey tıpkı daha önceden kalbimi ve ruhumu çalmış olan gibi ruhuna kendini daha da değerlendirecek ve koruyacak tılsımlar takmış kadın!.. Bu, kirli olduklarını bilmek için hiç bir ek bilgiye ihtiyaç olmayan soylu züppelerin kendilerini maskelere sığındırdıkları baloda; seni maskesi tüm gizleri gösteren ama senin maskesinin altına dair hiç bir şey göremediğin adamın yanına getirecek kadar meraklı ve yaralı yapan şey nedir?..

biraz üzerinde oynadım belki şimdi bir miktar daha düzgündür..

Yanlış

2009-06-12T23:16:00.005+03:00

[22:51:10]

yanlış adında bir kedi oldukça sevimli olabilir

mütemadiyen sırnaşan köpeklerden zıt olarak kediler sadece canları istediğinde ya da ihtiyaç duyulduklarını fark ettiklerinde. değer verdikleri kişiler onları aradığında geliyorlar.

aradıklarındadansa yardıma ihtiyaç duyduğunu fark ettiğinde karşısındakinin

yanlışlar da aynı şey değil mi

olmadık zamanlarda sırnaşıyorlar

ama köpek alırsam adını doğru koymam

kahpe koyarım kesin

ya da benzer bir şey

habire sırnaşan, yaklaşan, oynaşan bir şeyin adı iyi bir şey olmaz ki

hayatta ne var öyle hem iyi olup hem de habire insanın başına gelen

değil mi?..

cici bir arkadaşım ile yaptığım msn konuşmasından ufak bir saçmalama alıntısı. yazım ve anlatım hataları için özür dilerim ama şu anda düzeltme yapamayacak kadar tuhafım. affedin beni.

Yaşamı başlangıcı

2009-05-27T00:23:00.003+03:00

"tarih, doğum, tema, içeri"

"Gel.." dedi ağacın devasa kovuğunun içinden gelen ses. Devasa.. Ağacı tanımlamak için kullanılamayacak kadar küçük bir kelime. Yukarı baktığında gördüğü yeşil deryanın gökyüzünden farkı bulunamıyordu. Bulutlar bile yaprakların altından dolanıyordu. Büyüktü.. Ve kovuk. İşte onun devasa olma nedeni farklıydı. İçine bir ev sığabilecek büyüklükte bir kovuk. En az iki katlı, bahçeli, büyük bir ev.

Sonra yine çağırdı: "Bana gel.." Korkutucu derecede sıcak, cana yakın, sevimli, içten. Gerçeklerin dünyasının yalancı, ikiyüzlü, kokuşmuş yapısını düşününce içgüdüsel olarak bile altında kötülük aratmayacak kadar iyi bir ses. Bir meleğin sesi gibi. Ve bir hata olması gerektiği düşüncesini takıntı haline getirtecek kadar mükemmel bir ses.. Yanına çağırmaya devam eden bir ses..

Yaklaşınca ağacın kıvrımları, yumru yumru olmuş gövdesi, bir kısmı yüzeye taşmış kökleri görülebiliyordu. Ihlamur ağacını getiriyordu akla. Esen rüzgar ağaçtan yoğun ve sarhoş edici bir koku taşıyordu çünkü burunlara, ciğerlerin içine. Bayram ettiriyordu cigerleri kokusu. Ama ıhlamur değildi bu koku. Bir çiçek, doğal bir koku. Ama ne?.. Baymayacak kadar hafif, gözardı edilemeyecek kadar da ağır.

Ağacın genişliği, yaşını göstermekten hiç çekinmiyordu. Ağaç, hep var ve hep olmaya devam edecekmiş havası yaratıyordu yanında duranda. Göğe uzanan dalları koruyup kollayacak bir baba gibi açılmıştı. Hiç bir kötülük barındırmıyor gibi. Güven verici..

"Gel... Bana gel..." dedi yine. Kovuktan içeri yürüdükçe ısınıyordu gitgide. Bir gevşeme yayılıyordu insana. Rahatlatıyordu. O koku, o ısı..

Sonra düşüyorum ve duruyorum. Sıcak, ıslak, rahat bir yerdeyim. Hiç olmadığım ve belkide olamayacağım kadar güvende hissediyorum kendimi. Sevildiğim bir yerdeyim. Çıktığımda bunların hiçbirini hatırlamayacağım. Çıktığım yer kötü, çarpık, zararlı ve ürkütücü şeylerle dolu; hayatta kalma ana temasını taşıyan bir oyun gibi olacak. Sonra yine ağaca döneceğim. Zamanın ilk başladığı yere. Tarihin başına. İlk varolana. İçeri girip, gerçeğe çıktım. Bir bedene. Dünyaya. Ve yakında doğacağım. Başımda, umarım, beni seven insanlar olacak. Bana yardımcı olacak insanlar. Sonra zamanım dolunca, buraya geri döneceğim. Daha sonrası ise.. Bakalım, zaman gösterecek hepimize. Yavaş yavaş silinmeye başladı zaten öncesine dair anılarım. Hatırlıyorum. Gökyüzüne bakıyordum, bulutlardan yüksek ağaçlar vardı. Yemyeşil yapraklar kaplıyordu gökyüzünü. Ve benim gözüme minik yemişler gibi görünen, kıpkırmızı elmalar..

Gölgem kaplıyor karanlığı yanlızlıklarımda

2009-05-26T14:37:00.016+03:00

Bornozunu sarınıp duş kabininden çıktı. Saçına doladığı havlu havanın sıcaklığından dolayı kullanmadığı saç kurutma makinesine nispet yapıp yapmadığını düşündü aynaya bakarak. Sonra kendi kendine "Boş ver.." dedi, terliklerini giydi ve banyodan çıktı. Banyodan sonra hep ayakları üşürdü. Ayaklarına baktı. Küçükken terliklerden korktuğunu hatırladı. İnsanların ayaklarını yediklerini düşünürdü. Şimdilerdeyse onlar olmadan evde yürüyemiyordu. Anıları canlandı. Kendi kendine oynadığı oyunları hatırladı. Hüzünlendi. Eskiden yaptığı gibi halının çizgilerine basmamaya çalışarak odasına gitti. Bilgisayarına baktı. Yüklemeleri hala devam ediyordu. Ders çalışması gerekiyordu muhtemelen, yine ama canı hiç istemiyordu. Homurdandı ve salona gitmeye karar verdi. Evin sessizliği bir an için içini ürpertti. Bir işe yaramayacağını bile bile bornozuna sarıldı. Kilitlemeyi unuttuğunu fark ettiği kapıyı kilitledi ve kilitlemeyi mi unuttuğu yoksa kilitlemeye ihtiyaç mı duymadığı üzerine sonuçsuz bir muhakemeye başladı. Karanlık salonun kapısından içeri baktı. Ve gördü.."Geldiğini duymadım." dedi genç; ışığa doğru gitti eli bir an sonra durdu ve cevap bekledi. Ama gelmedi cevap. Karşısındaki koltuğa doğru gitti. Yol ona çok uzun gelmişti. Bornozun önünün açılmaması için uğraş, karanlıkta bir yere çarpmamaya çalış, koltuğun doğru yerine doğru ilerle, arada ona bakmayı unutma ama kabalık olmasın diye gözlerine bakma falan ve de filan.. Saçma, neden bunca şey ile uğraşıyordu ki?..

"Tüm gün birlikteydik. Yine eve giderken gittin sen.. Eve gelmiyorsun. Biz birlikte yaşıyoruz, hatırlıyorsun değil mi? Sonsuza dek birlikte falan hani?.." dedi sesindeki sitemi bastırmaya çalışarak.

"Biliyorum.. Ama.." dedi karşısındaki, sonunu getirmeden cümlenin.

"..Ama. Hep ama. Her şeyi geçtim, gideceğin zaman bir veda et bari. Görüşürüz, gitmeliyim falan de. Bir bakıyorum arkama, yoksun. Bir anda kaybolup gidiyorsun. Ne yapmam gerekiyor anlamıyorum. Ben mi bir şey yapıyorum? Hiç bir şey söylemiyorsun, uyar bari. Hatalı olduğumu vur yüzüme de anlayıp ona göre davranayım. Fark ettiysen dikkat de ediyorum artık tüm bunlara.." bu ve bunun gibi çoğu aynı anlama gelen pek çok cümle kurdu nefesi kesilene kadar. İçini döktü. Lafını bitirdiğinde arkasından vuran ışığın, onun gözlerini rahatsız ettiğini fark etti. Ya da utanmıştı sözlerinden dolayı, bu nedenle eğikti başı. Ama ona olan siniri bu ihtimali görmezden geldirtiyordu ona. Işık olasılığına yüklendi. Başını biraz kenara çekerek ışığın gözlerine gitmesine engel olmaya çalıştı. Düzedi. "Işıktan olduğunu biliyordum." diye mırıldandı.

"Bak.. Seninleyim. Hep seninleydim, biliyorsun. En iyi ve en kötü zamanlarda. En zor anlarda hep yanındaydım. Ama bazen.." dedi yine, cümleler boğazında düğümlenmişçesine sustu sonra yine.

"Yanımdaydın.. Yanımda duruyordun.. Eskidendi 'yanımda' olduğun zamanlar. Artık yanımda duruyorsun sadece. Başka bir şey değil, heykel gibi. Resim gibi." dedi ve durdu o da. Bir sonraki söyleyeceği sözcükten korktu. 'Gereksiz' diyecekti az kalsın. İleri gidip gitmediğini düşündü. Muhakeme edemedi bunu. Sustu..

"Artık o kadar ihtiyacın yok ama bana. Çevrende pek çok kişi var artık. Işık saçıyorsun onlara. Ya da parlak ışıklar altında duruyorsun hep. Yaklaşamıyorum o zamanlarda sana. Zaten sen de hatırlamıyorsun çoğunlukla beni o zamanlarda. Bakmıyorsun bile. Ondan.." dedi bir miktar açıklama olabilir belki diye. "Olay yalnızca bu değil." şeklinde bir cevap vereceğini biliyordu. Ama elinden gelen en iyi açıklama buydu.

"Sadece o değil. Tamam, dışarıda ihmal ediyorum belki seni ama ya burası? Evde? Burada neden yoksun yanımda? Yalnızım. Yalnız başıma oturuyorum gece boyunca. Yalnızca elektrikler falan gider olur da, karanlıkta kalırsam geliyorsun. Sen de sıkılıyorsun o zamanlarda muhtemelen. Tek birlikte geçirdiğimiz zaman bu işte. Eskiden çok eğlenirdik.. Nerdesin artık?.. Özlüyorum seni.." dedi. Kafasını toparlayamamıştı. Onu mu suçluyordu yoksa kendini mi? Suçlu kimdi? Suçlu mu vardı? Sustu. Utanıyordu. Konuşmanın başından beri utandığını fark etti. Olaydaki kendi suçunu kapatmaya çalışıyordu. Kendini suçluyordu. Banyoda aynaya bakarken aslında gözleri onu arıyordu yansımasında. Konuşamadı daha fazla. Anıları kapladı zihnini.

Çocukken terliklerden çok korkardı. Halıların çizgilerine basmadan dolaşmaya çalışırdı evde. Kendi kendine şarkılar uydurup dans ederdi onlarla. Ayaklarını ve ellerini kapı ağızlarına dayayıp yukarı tırmanmaya çalışırdı. Yalnız kaldığı zamanlarda yaptıklarını yani. Kendi kendine oynadığı oyunları. En çok ışıkla eğlenirdi ama. Gölgesiyle uğraşır, şekiller yapar, yakalamaya çalışır hatta bazen çizgi filmlere özenip ondan hızlı hareket etmeye uğraşırdı. Sonra.. Sonra büyüdü.. "Ne saçma.." diye düşündü. Tüm eğlenceli şeyleri unutmuştu. O zamanın eğlenceli şeylerini en azından.

Kalktı, bir mum alıp yaktı. Evin tüm ışıklarını söndürdü. Sonra mumun ışığıyla duvara vuran gölgesiyle birlikte bütün gece oturdu.

bilmiyorum nasıl oldu. bir şeyler yazmaya çalıştım. bolca dikkatimi kaybettim. yarıda bırakıp tekrar yazmaya başladım. sanırım bir yerlerde konudan koptum. yazmaya çalıştığım özel bir şey vardı. sanırım onu anlatamadım. tekrar okuyamayacak kadar yoruldum ve bıktım. öyle. teşekkürler ^_^ bu arada gerçekten, benimle ilgili bir şey mi yalnızca bilmiyorum ama; evde gölgemi göremiyorum.

kuyruk artık yok

2009-04-28T01:13:00.001+03:00

saçımın abidik bir şekli vardı. artık yok. kestim. saçımın kuyruk kısmını sevmeyenlere duyrulur. kına yakmak isteyenlere parçaları verilecektir. öptüm.

Üzgünüm, kırıldım..

2009-04-27T18:06:00.004+03:00

Hep bu kadar kırılganmıydım acaba? Yoksa zorlana zorlana bu hale mi geldim? Belki de kırıcının gücü, ağırlığı artmıştır. Bilmiyorum. Fark etmiyor ama, kırılıyorum..

Defalarca düştüm daha önce. Defalarca taşındım oradan oraya, zorlandım, baskı gördüm üstümde. Kullanıldım hunharca. Daha önce hiç böyle olmamıştı ama.. Kırılıyorum sonunda..

Bilmiyorum ne fayda getirecek parçalanmış halim insanlara. Ne diye uğraşıyorlar beni bozmaya, yıpratmaya. Kullanılıyorum zaten her türlü ama bari bu bir işe yarasın diye uğraşıyorum onca zamandır. Bildim bilelidir kendimi..

Uğraştım. İnsanlara görmek istediklerini göstermeye uğraştım. Ama yine de mutlu olmadılar bunlardan. Zira çok az zamanda kendilerinden mutluydular. Hep bir isyan kendilerine, varlıklarına ve bedenlerine. Hep bir beğenmemezlik üzerlerinde. Bunu gösterince de, suçlu oluyorsun işte..

Şimdi parçalanmış bir halde yatıyorum yerde. Etrafa saçıldı kırıklarım. Öfkem, üstüne basanı kesecek kadar biledi o parçaları. Hatta dokunup toparlamaya çalışanlara bile zarar verecek muhtemelen. Anlaşılan, gitmeliyim artık.. Herkesin iyiliği için..

Genç kız kırılan aynasının parçalarını süpürürken bunun kırdığı kaçıncı ayna olduğunu düşünüyordu son iki ay içerisinde. Anlık sinirlerinin kurbanı olan bu cam parçalarını temizlemeye alışmıştı artık. Ve camın suçluluk ve öfke dolu ağıdından habersizce çöpe atmak için hazırlandı onu. Cam cesurca karşıladı çöpün pis kokulu ve karmaşık yüzeyini her parçasıyla. Genç kız ise aynı umursamazlığıyla odasına döndü.

İzmir Kitap Fuarı

2009-04-25T12:13:00.003+03:00

Her gidişimde çantam baştaki halinden ağır, cüzdanım da baştaki halinden hafif bir şekilde dönüyorum. Bir sürü kitap aldım ve onları evde bulunan ve de yine bir sürü olan okumam gereken kitapların önüne koydum. Umarım hepsini kısa bir sürede okuyacağım zira bu aralar neredeyse hiç kitap okumuyorum.. Belki de kitap okumadığım için doğru düzgün yazamıyorum.

Neyse, onca zaman olmuş bir şeyler yazayım dedim. Bu kadar dökültü ancak parmaklarımdan.

Kendim için en dikkat çekici ve nedense okumaya korktuğum kitap "Salyangoz ya da Şövalyenin Zamanı" oldu. Kitabın bana baktığını hissediyorum nedense.. Sinirlerimi bozuyor.. Sanırım çok sıkılmışım..

yaamur..

2009-04-14T18:03:00.004+03:00

Yağmur yağıyor..

Her şeye bu bizden değil diye tepki veren s'ktiğimin metabolizmasını rahatlatıp, akciğerlerime beni hapşurtmayacak hava türünü getiren sersem su kütleleri alnımdan aşağıya kayıyor..

Boğuluyorum..

Etrafta eskiden ezbere bilip şimdi kaybolduğum sokaklar, zihnimin bir yansıması sanki şehrin haritasında.

Hala yağmur yağıyor..

Su basıyor zihnimi sokaklara inen her yağmur damlası ile. Zihnimin su mazgallarını tıkamış bir şeyler..

Boğuluyorum..

Kaçacak tek bir fare bile yok içeride sanki.. Kaptanı da değilim ben buraların ama yine de kalıyorum içeride.. Belki de benimdir aslında fare burası için..

Bir boşluk bulup nefes alıyor, sonra devam ediyorum boğumaya kaldığım yerden..

Her yer ıslak; her yerim ıslak tuzlu suyla..

En sıcak yerimden gelen demir tadı ağzımda..

Hava sıcak.. Üşüyorum..

Bilmeye bilmeye ama bilinçlice yürümeye devam ediyorum yalnız ve yalnızca.

2009-02-23T01:12:00.001+02:00

bir ninni söyle yeşil cadı. çarpık, tozlu raflarında duran en bilinmedik ninniyi söyle. bir masalı içersin ninnin içinde. bir kabus gibi başlasın ve rüya gibi bitsin hayatın rüya gibi başlayıp kabus gibi giden çarkına inat. bir ninni söyle yeşil cadı. periler olsun içinde. gerçek hayattaki o güzel ve bir o kadar da bencil perilerden değil; sahici masal perilerinden. iyi ve şevkatli olanlardan. bir rüya söyle bana yeşil cadı. uykuyu tatlı kılsın kabuslara alışık olanlara. uyuyayım rahatça.

ephinee'ye msn'de bulunup rastgele ilham verdiği için teşekkürler

2009-02-23T00:41:00.004+02:00

lay lay lom. geçici manik depresif döneme girmiş bulunmaktayım, hayırlı uğurlu olsun. Jesse Cook-Virtue yi hayatımın şu dönemine soundtrack olarak atamak istiyorum. Hep çalsın arkaplanda. Hayat ne tuhaf ya vapurlar falan zaten..

Bahar olsun. Hatta hep sonbahar olsun. Başları böyle sonbaharın. Hafif serin zamanları. Vapura bineyim tüm gün. İzmir'de kentkart ilk kullanımdan sonraki 90 dakika boyunca ücretsiz kullanılabiliyor tekrar zaten. Çok da tutmaz her halde. En kötü bir şekilde Konak'a ulaşır oradan eve yürürüm. Hatay'dan Konak'a yürümek kolay iş. Tersi de çok zor olmasa gerek.

Şöyle hava güzel olsa. Bir yerlere gitsem. Kimsenin olmadığı, yalnız olacağım. Sıkılmadan durabileceğim maksimum zaman 3 dakika biliyorum ama olsun. İyi olabilirdi yine de. Sanırım bana ehliyet, araba ve benzin parası lazım..

Bu gece aynamı örtmeyi unutmamam gerek. Yansımam bana tuhaf bakıyor.

Berbat bir Türkçe ile yazdığımı fark ettim. Bozuk kelime ve cümleler falan filan. Mazur görüverin verdiğim göz rahatsızlığından dolayı.

Öptüm

Nasılsın? ...

2009-02-22T00:01:00.004+02:00

Nasılsın?
Nasılım?
Görünüşte ortalama bir durumda ama içsel anlamda nasıl olduğunu göremiyorum.
İçeride olmasının bir nedeni var bundan muhtemelen.
Ama seni düşündüğüm ve önemsediğim için bunu merak ediyorum haliyle.
Mantıklı. Peki sence cevap ne?
Bilsem neden sorayım?
O yüzden sence dedim, fikrini sordum yani aslında.
Bence kötüsün ki bu kadar uzatıyorsun.
Hmm, belki de ama bu gün çok iyi şeyler de oldu.
O zaman iyi sayılırsın?
Fakat kötü ve üzücü şeyler de oldu.
Kötüsün o zaman.
İkisi birden olamaz mıyım?
Hangisi daha ağır basıyor?
Hangisinin konusu daha çok açılırsa o ağır basıyor.
Demek ki kötüsün ve iyi olan şeyleri düşünmeye çalışıyorsun.
İyi olanları düşünürken çok iyiyim ama?
Üstünü örtüyorsun işte, misal kötüsün şimdi.
Yoo? Niye kötü olayım ki şimdi? Kötü ya da iyi bir şeyden bahsetmiyoruz sonuçta şu anda?
Nasılsın peki şimdi?
Bilmem,

telefon arası girdi bir saat kadar yazıya. sevgilim ile konuştum, tartıştım, yarım kaldı yazım. bu kadar.. belki bir gün editler, tamamlarım..

kötüyüm..

Gülümseme

2009-02-19T20:31:00.004+02:00

Varyantın dar kaldırımlarından birinden manzarayı izliyorum. Soğuk havaya inat sıcak hayatın katılığına inat yumuşak sarılıyor bedenime. Boş boş durup izliyoruz öylece manzarayı. Acelemiz var aslında, sonradan aklımıza geliyor. Yürüyoruz. Her adımda farklı bir şey çarpıyor gözümüze. Muhteşem bir manzara. Elimizde filmleri dolmuş bir makina. Şansımıza iyi dileklerimizi sunuyor, bir sonraki sefere diyoruz iç çeke çeke. Biliyoruz ki kimbilir ne zaman bir sonraki ama Polyannacılık oynuyoruz kendi kendimize. Kafam dağınık. Soğuğu hissediyorum gerçekliğe yaklaştıkça düşüncelerim. Üşüyorum. Sarılıyor. Biraz daha uzaklaşıyorum. Isınıyorum.

Konak yaklaşıyor gittikçe. Gözlerimizde büyüyor binalar. Kemeraltı'ndan gelen insan kalabalığı, her yıldırımda hatırladığımız şeyi getiriyor aklımıza. Önce ses sonra görüntü. Ama kargaşa sesleri o kadar hakim ki şehirde; yalnızca görüntü fark edilebilir halde bizim için.

Korku kaplıyor içimi biran. Kalabalıktan korkuyorum. Sanki anlamış gibi bana daha sıkı sarılıyor. Sonra fark ediyorum ki o da korkmuş. Kollarımın altına alıyorum onu. Kanatlarımı geriyorum. Onu sarıyorum. Gülümsemesi ışık saçıyor. Önüme bakıyorum. İnsanların arasından yolları seçiyorum. Deniz kadar derin görünen kalabalığın içindeki sığ yönle bakıyorum. Yürüyorum. Yürüyoruz. Varyant'ın huzurlu manzarasından Konak'ın is kokan manzarasına geçerken kokuyla birlikte buruşan yüzüm ilk defa gülüyor.